07-06-10

Dinsdag 11 mei 2010

Het ochtendgloren kon deze morgen weer volop aanschouwd worden aangezien er veel minder wolken aanwezig waren dan de dag voordien. Het ontbijt met ondermeer verse fruitsla kon op blijvend veel bijval rekenen en de gezichten zaten lachend en glunderend aan tafel.


decoration

decoration

Vandaag ging de tocht door vele tunnels en over autostrades over Funchal richting Camara de Lobos, een vissersplaatsje aan de zuidkust van Madeira. De naam van dit dorp betekent letterlijk “Kamer der Wolven” waarmee verwezen werd naar de vele zeerobben die hier in vroegere tijden langs de kust zaten, maar nu een rustiger onderkomen gevonden hebben op de wat verder gelegen Ilhas Desertas. Onderweg passeerden we ook vele banaanplantages die zich langs deze zonnige kant van het eiland bevinden. Het was de bedoeling een mis te vieren in de pittoreske visserskapel in het haventje doch helaas was ons een paar dagen voor ons vertrek ter ore gekomen dat het pastoortje waarmee de afspraak vastgelegd werd ondertussen overleden was. Ter nagedachtenis aan hem, maar ook aan de vele slachtoffers van de zondvloed van eind februari die ondermeer dit dorp en grote omgeving trof, baden we een tientje. Op de kade naast de kapel, maar ook in de straten errond, troepten vele mannen samen die blijkbaar hun tijd vulden met kaarten, domino spelen en over koetjes en kalfjes praten. De tijd scheen er geen vat op te hebben en verder vielen ook de talrijk aanwezig schooiershonden alom op. In het natuurlijke haventje, ingebed tussen lavarotsen, waren vissers bezig met het versnijden van pas gevangen vis.

decoration

Door de hoofdstraat met talrijke winkeltjes met ondermeer heiligenbeelden ging het richting Igreja São Sebastião. Deze rijkversierde kerk met taferelen uit het leven van de heilige Sebastiaan maakte, mede door een fijn Heilig Hart beeld, veel indruk op onze reizigers.

Aansluitend was het tijd voor een terrasje in het zonnetje of een toertje door het dorpje. Steile, hoge kliffen, bijna loodrecht in zee, waren te zien vanaf een mooi bordes met een leuke waterpartij.

decoration

Mascotte Pigou had het zeer naar z’n zin en kon rekenen op veel bijval van een klein Madeirees meisje dat er haar hartje aan verpand had eens ze begrepen had dat hij niet zou bijten. Ondertussen konden ook de reisleiders in zee of aan de waterpartij de voeten wat verfrissen. Doch onze halte in het dorpje zou door een platte batterij van één van de busjes (Robbie, altijd nagaan of de lichten wel uit zijn Tong uitsteken) wat langer duren. Terwijl de reizigers opnieuw naar het bordes met leuk restaurant togen om de inwendige mens te voeden, werd er dankzij de Portugese kennis van één van de reizigsters telefonisch contact gelegd in het parkeerhuisje om een technicus ter plaatse te roepen. Startkabels waren er in onze busjes immers niet aanwezig. De depannagedienst liet gelukkig niet al te lang op zich wachten en terwijl iedereen z’n maaltijd in schoonheid beëindigde, reed onze koprijder als boete ettelijke rondjes op de door vele zwerfhonden bezochte parking om de batterij verder op te laden.

De tocht werd verder gezet richting Curral das Freiras, wat zoveel betekent als Nonnendal. De weg liep tussen hoge groene bergen en er werd halt gehouden aan een paar mooie uitzichtspunten onderweg.

decoration

Op zo een plaats kon de zuster niets anders doen dan eens poseren met het Nonnendal ver in de diepte achter haar. Aan de Eiro do Serrado (op 1053 m hoogte) werd het terras ingepalmd van een grote uitspanning die zowel een hotel, een café-restaurant en grote winkel omvatte.

decoration

Nadat iedereen wat rondgekeken had in de immense winkel, ondernamen sommigen de korte wandeling naar het uitzichtspunt. Pigou had weer energie te over om achter de vele hagedissen te rennen, maar hij kreeg ze toch niet te pakken, en na dit tripje sloot hij innige vriendschap met de plaatselijke loebas van het herderstype. Er werd nogal wat afgespeeld, gedanst en gesnuffeld in vriendschappelijke sfeer en onder grote hilariteit van zowel de reizigers als de plaatselijke Madeirezen die er even het werk voor onderbraken en bij ons vertrek liep de grote hond nogal troosteloos rond het busje waarin z’n vriendje Pigou verdwenen was.

decoration

Op de terugweg naar ons hotel werd er nog een stop gemaakt aan de São Martinho kerk die helaas gesloten bleek te zijn. Het uitzicht was weids, wat een reizigster ertoe aanzette om een trapje te missen en door de knieën te gaan. Na bij de plaatselijke bloemenverkoper wat bollen gekocht te hebben of zich wat opgefrist te hebben op de kamers, konden in het hotel de benen weer onder tafel gestoken worden voor het avondmaal.

decoration

Er was ook kans om enkele beelden te schieten van een schitterende zonsondergang die avond.

decoration

Traditiegetrouw werd de avond afgerond in de bar door enkele rummicubbers en kaartspelers.

18:54 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.