07-06-10

Donderdag 13 mei 2010

Aangezien het vandaag onze laatste volle dag ter plaatse was, werd het ontbijt nog één keer op een redelijk uur gehouden (hoewel 8 uur voor nogal wat van de overwegend gepensioneerde reizigers redelijk vroeg was).

Onze eerste stop was voorzien in Camacha, een landelijk dorp dat niet alleen bekend staat om de rieten vlechtwerkindustrie, maar tevens de locatie was waar voor het eerst in Portugal voetbal gespeeld werd (1875). In O Relogio (met klokkentoren) bevindt zich een groot atelier met winkelruimte waar het plezant rondneuzen was en waar we, naast een dierentuin in riet, ook handwerkers bezig zagen. In het aanpalende café werd er van een koffie genoten maar aangezien we het geluk hadden de hypermoderne São Lourenço kerk open te vinden, werd er ook daar nog een bezoekje gebracht. In deze heldere lichte kerk vonden we als aandenken een bijzonder bidprentje van Onze Lieve Vrouw van Fatima. We zagen ook de traditionele passiebeelden die zich in alle Portugese en Noord-Spaanse kerken bevinden. Opnieuw wou er een reizigster bijna door de knieën gaan maar door haar alerte reactie kon ze dit verhinderen. We hebben waarlijk engelbewaarders mee op deze bedevaart, zoveel is zeker.

We zaten net op tijd in de busjes toen de hemelsluizen kort open gingen, maar eens onderweg naar onze volgende stop in het zuiden, Ribeira Brava, was de lucht weer stralend blauw en spreidde de zon haar warmte over ons uit. Zoals het woord het zegt: Wilde Rivier en we zagen dat in februari de zondvloed hier hevig had huisgehouden: relingen waren vervangen door betonblokken en een brug was verdwenen. Een bezoekje aan de São Bento kerk was meer dan de moeite waard en daarmee werd er teruggedacht aan onze reis van vorig jaar omdat we in de kerk ook beelden zagen van de Heilige Benedictus en Scholastica, 2 van onze toenmalige “begeleiders” in Norcia. Ook hier waren het de glazuurtegels (azulejos) en bladgoud die de decoratie van de kerk uitmaakten, naast 2 indrukwekkende lusters. Een aangename plek om iets te eten en de laatste kaartjes te schrijven, was de door platanen halfoverschaduwde boulevard langs de oceaan. Ook de winkeltjes konden nog op onze interesse rekenen. Door een grot wandelend konden we ook nog genieten van een uitzicht op de ruige zuidkust. Goh, wat zullen we zulke pareltjes natuur missen eens we terug in België zijn!

decoration

decoration

Rond kwart na 1 ging het opnieuw de hoogte in en kwamen de wolken opzetten. Onderweg waren veel brokken puin te zien en waren er nogal wat stukken weg onderbroken die via alternatieve kronkels opgevangen werden. De opruimingswerkers hadden daar nog de handen vol en we voelden, naast medelijden, ook vooral bewondering voor de getroffen bevolking dat ze er zich met zoveel moed en doorzettingsvermogen probeerden door te worstelen.

Halverwege werd er een stop gehouden om enkele fotootjes te nemen en zagen we de typische terrasbouw. Op de Encumeada-pas was er een mistige stop en werd ons helaas het uitzicht benomen op de noordkant van het eiland. De rit over de kale hoogvlakte Paúl da Serra ging grotendeels door de mist en we zagen dat de temperaturen van 22° naar 4° gedaald waren. Aangezien dit de enige vlakte is, was het dan ook niet verwonderlijk om hier enkele loslopende koeien te zien.

decoration

Chauffeur 1 had weer danig op het gaspedaal geduwd zodat we eventjes dachten dat we hem op een splitsing kwijtgespeeld waren, maar een paar km verder stond hij ons braaf op te wachten. Via een lange afdaling ging het naar het zeer zonnige Porto Moniz en opnieuw 20°. Zeewaterbaden tussen lavarotsen zijn hier het handelsmerk en een wandeling naar enkele rustpunten hiertussen was een aangename verpozing.

decoration

decoration

Onze laatste stop van de dag was aan de kerk van Boaventura waar we onze afscheidsmis en tevens Onze-Lieve-Heer-Hemelvaart konden vieren. Alles was mooi voorbereid door de plaatselijke kosteres en de mis verliep vlekkeloos. Na het nemen van de groepsfoto voor het altaar slaagden we er echter in om de paaskaars met bloemstuk tegen de grond te kegelen en zal die parochie het verder met een geblutste kaars moeten stellen.

decoration

Op de kiosk voor de kerk werd er nog een glaasje Maderawijn geschonken door onze pastoor t.g.v. z’n 50ste verjaardag en aansluitend ging het hotelwaarts.

Een stevig driegangenmenu (forel of gyros) stond ons te wachten en dit werd afgerond met een typische honingcake, iets wat door velen als veel te zwaar werd bevonden. Een woordje van dank met overhandiging van een presentje (tafelkleed met borduurwerk) viel de chauffeurs te beurt. Er werd nog wat gespeeld in de bar: kaarten en rummicub, maar aangezien we extra vroeg moesten opstaan ’s anderendaags werd de riem er iets vroeger dan anders afgelegd, zodat ook de valiezen nog keurig konden gepakt worden.

19:08 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.