07-06-10

Woensdag 12 mei 2010

Deze ochtend was de zonsopgang danig verstopt achter de wolken maar na ons uitgebreide en lekkere ontbijt stond Laura ons al op te wachten om ons weer zoveel mogelijk te vergezellen op onze daguitstap.

Opnieuw ging het richting zuidkant van het eiland en onze eerste stop had eigenlijk de Botanische Tuin van Funchal moeten zijn, maar werd, via ultrasmalle, bochtige en steilstijgende baantjes, waarbij chauffeur 2 een paar keren door het onverwachte stoppen van chauffeur 1 stilviel en met brullende motor en handrem op weer kon aanzetten, Monte, een klein dorpje benoorden Funchal. Dit dorpje is een gekend bedevaartsoord – enerzijds omwille van Nossa Senhora do Monte en dit al sinds de 15de eeuw toen er een verschijning aan een herderinnetje was (dit staat trouwens afgebeeld op een typische afbeelding in azulejos aan de voorzijde van de kerk) – anderzijds omdat de kerk met barokgevel eveneens de eenvoudige grafkapel omvat van de laatste keizer van Oostenrijk, Karl von Habsburg, die in 2004 door de vorige paus zalig verklaard werd. Karl vertrok, na WO I en de val van het Oostenrijkse rijk, als banneling naar Madeira, waar hij in 1922 overleed.

decoration

Monte ligt volop in het groen en biedt een weids uitzicht over Funchal en z’n haven. Vele moedige bedevaarders deden de moeite om de 74 basalten treden te beklimmen om een blik te werpen in het interieur van de kerk. Onderaan de trappen was er ook nog een andere attractie te zien. Daar vertrokken immers de bekende mandsleeën die bestuurd worden door twee mannen in typische witte kledij en strohoed. Slechts 2 van onze reizigers zouden het aangedurfd hebben zich hierin te wagen maar na een korte stop in het plaatselijke cafeetje werden de reizigers opgepikt door de busjes om hen een kleine kilometer verder naar de kabelbaan richting Botanische Tuin te brengen. In deze omgeving stond tot voor de zondvloed van 20 februari een kleine kapel maar deze was compleet weggespoeld en er waren daar nog zware werken aan de gang om het puin te ruimen. Hier hoorde onze pastoor door 3 personen z’n eigen dialect spreken en uiteindelijk bleek dat deze mensen afkomstig waren uit het dorp van z’n grootouders en die zelfs gekend hadden. De wereld werd er een stuk kleiner door.

De kabelbaan was voor velen een hele belevenis omwille van de grote hoogte en stilte die je somtijds gewaar werd, en bij het verlaten van de ”eitjes”, waar je met 6 in kon, kochten een aantal bedevaarders zelfs de aangeboden foto als aandenken. De baai van Funchal lag er vanaf de vele terrassen schitterend bij.

Na een kort middagmaal rond de cafetaria werd de tuin verkend en zagen we strelitzia’s, clivia’s, monbretia’s, bruidsluiers, rozen, lelies, cactussen, vetplanten, agaven, hagen in grillige vormen, palmbomen, kruiden allerhande, kortom veel natuurschoon in allerlei vormen, kleuren en geuren.

decoration

decoration

decoration

Pigou kon aan de verleiding niet weerstaan om in een soort levada te springen die eruitzag als aangelegd gras doch water verborg. Het drijfnatte beestje werd door een attente reizigster met een alcoholzakdoekje van het groen bevrijd, waardoor het plots een sterk geurend hondje werd. De Botanische Tuin vierde dit jaar, net zoals onze pastoor trouwens, z’n 50ste verjaardag. In een uithoek was er een gedeelte met daarin bonte papegaaien en enkele pauwen.

decoration

Toen onze groep daar ronddoolde, ontstond er een gekrijs van jewelste. Eerst dachten we dat het met Pigou te maken had, maar bij het uittrekken van rode vesten ging het volume van de vogels direct een toontje lager. Aan het einde van het bezoek trokken de chauffeurs met de kabelbaan weer terug naar de busjes terwijl de groep van het zonnetje genoot. In het eitje genoot Pigou zichtbaar van het uitzicht.

decoration

Waarom moest er ons echter, in Gods naam, zo een reusachtige vrachtwagen tegenkomen tijdens de rit over de holle smalle weg naar de uitgang van de tuin? Gelukkig kon de passage stilstaand gebeuren met ingeklapte spiegel, maar chauffeur 2 hield op dat moment toch even het hoofd vast en de ogen dicht om de nabijheid niet te moeten zien. De groep werd verder feilloos opgepikt en onderweg werd er nog een halt gehouden in Santa Cruz omdat we dorst hadden.

De nogal donkere kerk São Salvador met drie schepen verborg een aantal pareltjes. Onze zuster zag er de beeltenis van de Heilige Margaretha van haar orde en een sublieme beeldengroep toonde het laatste avondmaal en voetwassing. In São Jorge werd er nog een poging ondernomen om een mis bij te wonen maar uiteindelijk bleek het om een rozenkrans te gaan.

Eens terug in het hotel werd er na een aperitief tegen 8 uur aan tafel gegaan. Asperges als voorgerecht werden gevolgd door een vleesbrochette of zwaardvis en heerlijke aardappeltjes met slaschotel en afgerond met een dessert.

decoration

Een spelletje rummibcub of kaarten sloot de dag in stijl af.

19:06 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.