07-06-10

Vrijdag 14 mei 2010

Helaas komt aan alle mooie liedjes een einde en zo ook aan ons schitterende verblijf op het eiland Madeira, de kus van God. Het was vroeg opstaan geblazen maar toch konden we al om half 7 aanschuiven aan het ontbijtbuffet.

Vertrekuur was voorzien om 7 uur en we werden uitgewuifd door de ontbijtserveerster van dienst. Na onze busjes nog eens volgetankt te hebben, waarbij onze pastoor Dirk een klein stalletje in een rotswand opmerkte, ging het richting luchthaven. De bagage en reizigers werden aan de vertrekhal gedeponeerd en de chauffeurs gingen de busjes probleemloos binnenleveren. Gelukkig was de luchthaven opnieuw open, want de aswolk had ook Funchal parten gespeeld en tot sluiten gedwongen op maan-, dins- en woensdag. En gelukkig hadden ze op donderdag de chaos grotendeels kunnen wegwerken.

decoration

Het inchecken van de koffers verliep probleemloos en er werd geduldig gewacht tot we rond half 10 door de gate ons vliegtuig in mochten. Eén van de reizigsters was er echter in geslaagd om toch nog eens een knieval te maken zonder veel erg, gelukkig maar. De boordcommandant lichtte ons in dat we nog een half uurtje zouden “surplacen”. Het opstijgen verliep vlotjes en eens we op kruishoogte waren, kregen we een lekker maaltje geserveerd: pasta met kippefilet, gevolgd door een stukje chocolade. Het was geen vergelijking met wat we de vorige dagen in het hotel geserveerd gekregen hadden, maar de magen knorden toch tevreden over deze vulling. De tijd werd verder doorgebracht met het bekijken van de aangeboden film “Alvin and the chipmunks”, een uiltje vangen, wat keuvelen en terugkijken op de voorbije vakantie. Pastoor Dirk zag z’n dorpsgenoten uit Zonnegem opnieuw en er werden enkele uitwisselingsfoto’s genomen.

decoration

Na een veilige vlucht van ongeveer 3 uur ¾ landden we in Zaventem. De assistentie stond opnieuw paraat om enkele van onze mensen met wagentjes doorheen de lange gangen van het luchthavengebouw te loodsen. De bagage liet niet zo lang op zich wachten en dezelfde chauffeur die ons bij het doorgaan had gebracht, stond ons opnieuw op te wachten. Deze keer was er echter ook een kleine delegatie supporters die één van de reizigsters persoonlijk kwam oppikken. Het deed haar zichtbaar plezier, maar ze stond erop om, na haar terugkeer met haar kinderen en kleinkinderen, toch nog naar de kring van het Heilig Hart gebracht te worden, waar we nog een kleine afscheidsdrink hielden. Dat mocht eigenlijk wel voor die éne keer dat we op een treffelijk uur huiswaarts konden keren. Links en rechts werd er een klein traantje weggepinkt bij het afscheid nemen en het was duidelijk dat er ook deze keer volop zou uitgekeken worden naar de reünie binnen onafzienbare tijd.

Bedankt mede-bedevaarders voor het bijdragen aan de serene sfeer en ambiance tijdens de reis en de discipline die jullie elk hadden.

Bedankt ook om zo uitgebreid commentaar te leveren op het doen en laten van onze mascotte Pigou tijdens de busritjes zodat z’n baasje veilig het stuur kon houden en meeleven met de kleine, soms geurige avontuurtjes van het beestje na het eten van enkele witte boontjes.

Bedankt chauffeurs voor de veilige en behouden ritten door de talrijke, soms bochtige tunnels, over de wel heel bergachtige wegen die soms extreem steil aandeden, zowel op- als neerwaarts.

Bedankt Myriam voor de dagelijkse inspirerende vitamine-tekstjes die we bij het ontbijt mochten ontvangen en doornemen.

Bedankt aan onze medereizigster Lia die zo snel het Portugees onder de knie gekregen had zodat we soms een beroep op haar konden doen om de weg te vragen of een depannagedienst te bellen.

Bedankt talrijke engelbewaarders om onze mensen veilig door alle voor”vallen” geleid te hebben en om ook snel de nodige hulp of oplossing gestuurd te hebben bij een lege accu of ontbrekend busje.

Bedankt pastoor Dirk en reisleider Robbie om ons weer een schitterende bedevaartreis voorgeschoteld te hebben waar we nog lang met genoegen zullen op terugblikken, ondanks het hindernissenparcours dat eraan vooraf ging en dat teweeg gebracht werd door een hardnekkige Ijslandse aswolk. We kijken al volop uit waarheen jullie ons volgend jaar weer heen zullen brengen.

19:10 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Donderdag 13 mei 2010

Aangezien het vandaag onze laatste volle dag ter plaatse was, werd het ontbijt nog één keer op een redelijk uur gehouden (hoewel 8 uur voor nogal wat van de overwegend gepensioneerde reizigers redelijk vroeg was).

Onze eerste stop was voorzien in Camacha, een landelijk dorp dat niet alleen bekend staat om de rieten vlechtwerkindustrie, maar tevens de locatie was waar voor het eerst in Portugal voetbal gespeeld werd (1875). In O Relogio (met klokkentoren) bevindt zich een groot atelier met winkelruimte waar het plezant rondneuzen was en waar we, naast een dierentuin in riet, ook handwerkers bezig zagen. In het aanpalende café werd er van een koffie genoten maar aangezien we het geluk hadden de hypermoderne São Lourenço kerk open te vinden, werd er ook daar nog een bezoekje gebracht. In deze heldere lichte kerk vonden we als aandenken een bijzonder bidprentje van Onze Lieve Vrouw van Fatima. We zagen ook de traditionele passiebeelden die zich in alle Portugese en Noord-Spaanse kerken bevinden. Opnieuw wou er een reizigster bijna door de knieën gaan maar door haar alerte reactie kon ze dit verhinderen. We hebben waarlijk engelbewaarders mee op deze bedevaart, zoveel is zeker.

We zaten net op tijd in de busjes toen de hemelsluizen kort open gingen, maar eens onderweg naar onze volgende stop in het zuiden, Ribeira Brava, was de lucht weer stralend blauw en spreidde de zon haar warmte over ons uit. Zoals het woord het zegt: Wilde Rivier en we zagen dat in februari de zondvloed hier hevig had huisgehouden: relingen waren vervangen door betonblokken en een brug was verdwenen. Een bezoekje aan de São Bento kerk was meer dan de moeite waard en daarmee werd er teruggedacht aan onze reis van vorig jaar omdat we in de kerk ook beelden zagen van de Heilige Benedictus en Scholastica, 2 van onze toenmalige “begeleiders” in Norcia. Ook hier waren het de glazuurtegels (azulejos) en bladgoud die de decoratie van de kerk uitmaakten, naast 2 indrukwekkende lusters. Een aangename plek om iets te eten en de laatste kaartjes te schrijven, was de door platanen halfoverschaduwde boulevard langs de oceaan. Ook de winkeltjes konden nog op onze interesse rekenen. Door een grot wandelend konden we ook nog genieten van een uitzicht op de ruige zuidkust. Goh, wat zullen we zulke pareltjes natuur missen eens we terug in België zijn!

decoration

decoration

Rond kwart na 1 ging het opnieuw de hoogte in en kwamen de wolken opzetten. Onderweg waren veel brokken puin te zien en waren er nogal wat stukken weg onderbroken die via alternatieve kronkels opgevangen werden. De opruimingswerkers hadden daar nog de handen vol en we voelden, naast medelijden, ook vooral bewondering voor de getroffen bevolking dat ze er zich met zoveel moed en doorzettingsvermogen probeerden door te worstelen.

Halverwege werd er een stop gehouden om enkele fotootjes te nemen en zagen we de typische terrasbouw. Op de Encumeada-pas was er een mistige stop en werd ons helaas het uitzicht benomen op de noordkant van het eiland. De rit over de kale hoogvlakte Paúl da Serra ging grotendeels door de mist en we zagen dat de temperaturen van 22° naar 4° gedaald waren. Aangezien dit de enige vlakte is, was het dan ook niet verwonderlijk om hier enkele loslopende koeien te zien.

decoration

Chauffeur 1 had weer danig op het gaspedaal geduwd zodat we eventjes dachten dat we hem op een splitsing kwijtgespeeld waren, maar een paar km verder stond hij ons braaf op te wachten. Via een lange afdaling ging het naar het zeer zonnige Porto Moniz en opnieuw 20°. Zeewaterbaden tussen lavarotsen zijn hier het handelsmerk en een wandeling naar enkele rustpunten hiertussen was een aangename verpozing.

decoration

decoration

Onze laatste stop van de dag was aan de kerk van Boaventura waar we onze afscheidsmis en tevens Onze-Lieve-Heer-Hemelvaart konden vieren. Alles was mooi voorbereid door de plaatselijke kosteres en de mis verliep vlekkeloos. Na het nemen van de groepsfoto voor het altaar slaagden we er echter in om de paaskaars met bloemstuk tegen de grond te kegelen en zal die parochie het verder met een geblutste kaars moeten stellen.

decoration

Op de kiosk voor de kerk werd er nog een glaasje Maderawijn geschonken door onze pastoor t.g.v. z’n 50ste verjaardag en aansluitend ging het hotelwaarts.

Een stevig driegangenmenu (forel of gyros) stond ons te wachten en dit werd afgerond met een typische honingcake, iets wat door velen als veel te zwaar werd bevonden. Een woordje van dank met overhandiging van een presentje (tafelkleed met borduurwerk) viel de chauffeurs te beurt. Er werd nog wat gespeeld in de bar: kaarten en rummicub, maar aangezien we extra vroeg moesten opstaan ’s anderendaags werd de riem er iets vroeger dan anders afgelegd, zodat ook de valiezen nog keurig konden gepakt worden.

19:08 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Woensdag 12 mei 2010

Deze ochtend was de zonsopgang danig verstopt achter de wolken maar na ons uitgebreide en lekkere ontbijt stond Laura ons al op te wachten om ons weer zoveel mogelijk te vergezellen op onze daguitstap.

Opnieuw ging het richting zuidkant van het eiland en onze eerste stop had eigenlijk de Botanische Tuin van Funchal moeten zijn, maar werd, via ultrasmalle, bochtige en steilstijgende baantjes, waarbij chauffeur 2 een paar keren door het onverwachte stoppen van chauffeur 1 stilviel en met brullende motor en handrem op weer kon aanzetten, Monte, een klein dorpje benoorden Funchal. Dit dorpje is een gekend bedevaartsoord – enerzijds omwille van Nossa Senhora do Monte en dit al sinds de 15de eeuw toen er een verschijning aan een herderinnetje was (dit staat trouwens afgebeeld op een typische afbeelding in azulejos aan de voorzijde van de kerk) – anderzijds omdat de kerk met barokgevel eveneens de eenvoudige grafkapel omvat van de laatste keizer van Oostenrijk, Karl von Habsburg, die in 2004 door de vorige paus zalig verklaard werd. Karl vertrok, na WO I en de val van het Oostenrijkse rijk, als banneling naar Madeira, waar hij in 1922 overleed.

decoration

Monte ligt volop in het groen en biedt een weids uitzicht over Funchal en z’n haven. Vele moedige bedevaarders deden de moeite om de 74 basalten treden te beklimmen om een blik te werpen in het interieur van de kerk. Onderaan de trappen was er ook nog een andere attractie te zien. Daar vertrokken immers de bekende mandsleeën die bestuurd worden door twee mannen in typische witte kledij en strohoed. Slechts 2 van onze reizigers zouden het aangedurfd hebben zich hierin te wagen maar na een korte stop in het plaatselijke cafeetje werden de reizigers opgepikt door de busjes om hen een kleine kilometer verder naar de kabelbaan richting Botanische Tuin te brengen. In deze omgeving stond tot voor de zondvloed van 20 februari een kleine kapel maar deze was compleet weggespoeld en er waren daar nog zware werken aan de gang om het puin te ruimen. Hier hoorde onze pastoor door 3 personen z’n eigen dialect spreken en uiteindelijk bleek dat deze mensen afkomstig waren uit het dorp van z’n grootouders en die zelfs gekend hadden. De wereld werd er een stuk kleiner door.

De kabelbaan was voor velen een hele belevenis omwille van de grote hoogte en stilte die je somtijds gewaar werd, en bij het verlaten van de ”eitjes”, waar je met 6 in kon, kochten een aantal bedevaarders zelfs de aangeboden foto als aandenken. De baai van Funchal lag er vanaf de vele terrassen schitterend bij.

Na een kort middagmaal rond de cafetaria werd de tuin verkend en zagen we strelitzia’s, clivia’s, monbretia’s, bruidsluiers, rozen, lelies, cactussen, vetplanten, agaven, hagen in grillige vormen, palmbomen, kruiden allerhande, kortom veel natuurschoon in allerlei vormen, kleuren en geuren.

decoration

decoration

decoration

Pigou kon aan de verleiding niet weerstaan om in een soort levada te springen die eruitzag als aangelegd gras doch water verborg. Het drijfnatte beestje werd door een attente reizigster met een alcoholzakdoekje van het groen bevrijd, waardoor het plots een sterk geurend hondje werd. De Botanische Tuin vierde dit jaar, net zoals onze pastoor trouwens, z’n 50ste verjaardag. In een uithoek was er een gedeelte met daarin bonte papegaaien en enkele pauwen.

decoration

Toen onze groep daar ronddoolde, ontstond er een gekrijs van jewelste. Eerst dachten we dat het met Pigou te maken had, maar bij het uittrekken van rode vesten ging het volume van de vogels direct een toontje lager. Aan het einde van het bezoek trokken de chauffeurs met de kabelbaan weer terug naar de busjes terwijl de groep van het zonnetje genoot. In het eitje genoot Pigou zichtbaar van het uitzicht.

decoration

Waarom moest er ons echter, in Gods naam, zo een reusachtige vrachtwagen tegenkomen tijdens de rit over de holle smalle weg naar de uitgang van de tuin? Gelukkig kon de passage stilstaand gebeuren met ingeklapte spiegel, maar chauffeur 2 hield op dat moment toch even het hoofd vast en de ogen dicht om de nabijheid niet te moeten zien. De groep werd verder feilloos opgepikt en onderweg werd er nog een halt gehouden in Santa Cruz omdat we dorst hadden.

De nogal donkere kerk São Salvador met drie schepen verborg een aantal pareltjes. Onze zuster zag er de beeltenis van de Heilige Margaretha van haar orde en een sublieme beeldengroep toonde het laatste avondmaal en voetwassing. In São Jorge werd er nog een poging ondernomen om een mis bij te wonen maar uiteindelijk bleek het om een rozenkrans te gaan.

Eens terug in het hotel werd er na een aperitief tegen 8 uur aan tafel gegaan. Asperges als voorgerecht werden gevolgd door een vleesbrochette of zwaardvis en heerlijke aardappeltjes met slaschotel en afgerond met een dessert.

decoration

Een spelletje rummibcub of kaarten sloot de dag in stijl af.

19:06 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Dinsdag 11 mei 2010

Het ochtendgloren kon deze morgen weer volop aanschouwd worden aangezien er veel minder wolken aanwezig waren dan de dag voordien. Het ontbijt met ondermeer verse fruitsla kon op blijvend veel bijval rekenen en de gezichten zaten lachend en glunderend aan tafel.


decoration

decoration

Vandaag ging de tocht door vele tunnels en over autostrades over Funchal richting Camara de Lobos, een vissersplaatsje aan de zuidkust van Madeira. De naam van dit dorp betekent letterlijk “Kamer der Wolven” waarmee verwezen werd naar de vele zeerobben die hier in vroegere tijden langs de kust zaten, maar nu een rustiger onderkomen gevonden hebben op de wat verder gelegen Ilhas Desertas. Onderweg passeerden we ook vele banaanplantages die zich langs deze zonnige kant van het eiland bevinden. Het was de bedoeling een mis te vieren in de pittoreske visserskapel in het haventje doch helaas was ons een paar dagen voor ons vertrek ter ore gekomen dat het pastoortje waarmee de afspraak vastgelegd werd ondertussen overleden was. Ter nagedachtenis aan hem, maar ook aan de vele slachtoffers van de zondvloed van eind februari die ondermeer dit dorp en grote omgeving trof, baden we een tientje. Op de kade naast de kapel, maar ook in de straten errond, troepten vele mannen samen die blijkbaar hun tijd vulden met kaarten, domino spelen en over koetjes en kalfjes praten. De tijd scheen er geen vat op te hebben en verder vielen ook de talrijk aanwezig schooiershonden alom op. In het natuurlijke haventje, ingebed tussen lavarotsen, waren vissers bezig met het versnijden van pas gevangen vis.

decoration

Door de hoofdstraat met talrijke winkeltjes met ondermeer heiligenbeelden ging het richting Igreja São Sebastião. Deze rijkversierde kerk met taferelen uit het leven van de heilige Sebastiaan maakte, mede door een fijn Heilig Hart beeld, veel indruk op onze reizigers.

Aansluitend was het tijd voor een terrasje in het zonnetje of een toertje door het dorpje. Steile, hoge kliffen, bijna loodrecht in zee, waren te zien vanaf een mooi bordes met een leuke waterpartij.

decoration

Mascotte Pigou had het zeer naar z’n zin en kon rekenen op veel bijval van een klein Madeirees meisje dat er haar hartje aan verpand had eens ze begrepen had dat hij niet zou bijten. Ondertussen konden ook de reisleiders in zee of aan de waterpartij de voeten wat verfrissen. Doch onze halte in het dorpje zou door een platte batterij van één van de busjes (Robbie, altijd nagaan of de lichten wel uit zijn Tong uitsteken) wat langer duren. Terwijl de reizigers opnieuw naar het bordes met leuk restaurant togen om de inwendige mens te voeden, werd er dankzij de Portugese kennis van één van de reizigsters telefonisch contact gelegd in het parkeerhuisje om een technicus ter plaatse te roepen. Startkabels waren er in onze busjes immers niet aanwezig. De depannagedienst liet gelukkig niet al te lang op zich wachten en terwijl iedereen z’n maaltijd in schoonheid beëindigde, reed onze koprijder als boete ettelijke rondjes op de door vele zwerfhonden bezochte parking om de batterij verder op te laden.

De tocht werd verder gezet richting Curral das Freiras, wat zoveel betekent als Nonnendal. De weg liep tussen hoge groene bergen en er werd halt gehouden aan een paar mooie uitzichtspunten onderweg.

decoration

Op zo een plaats kon de zuster niets anders doen dan eens poseren met het Nonnendal ver in de diepte achter haar. Aan de Eiro do Serrado (op 1053 m hoogte) werd het terras ingepalmd van een grote uitspanning die zowel een hotel, een café-restaurant en grote winkel omvatte.

decoration

Nadat iedereen wat rondgekeken had in de immense winkel, ondernamen sommigen de korte wandeling naar het uitzichtspunt. Pigou had weer energie te over om achter de vele hagedissen te rennen, maar hij kreeg ze toch niet te pakken, en na dit tripje sloot hij innige vriendschap met de plaatselijke loebas van het herderstype. Er werd nogal wat afgespeeld, gedanst en gesnuffeld in vriendschappelijke sfeer en onder grote hilariteit van zowel de reizigers als de plaatselijke Madeirezen die er even het werk voor onderbraken en bij ons vertrek liep de grote hond nogal troosteloos rond het busje waarin z’n vriendje Pigou verdwenen was.

decoration

Op de terugweg naar ons hotel werd er nog een stop gemaakt aan de São Martinho kerk die helaas gesloten bleek te zijn. Het uitzicht was weids, wat een reizigster ertoe aanzette om een trapje te missen en door de knieën te gaan. Na bij de plaatselijke bloemenverkoper wat bollen gekocht te hebben of zich wat opgefrist te hebben op de kamers, konden in het hotel de benen weer onder tafel gestoken worden voor het avondmaal.

decoration

Er was ook kans om enkele beelden te schieten van een schitterende zonsondergang die avond.

decoration

Traditiegetrouw werd de avond afgerond in de bar door enkele rummicubbers en kaartspelers.

18:54 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Maandag 10 mei 2010

Onze derde ochtend begon een keertje zonder fotogenieke zonsopgang maar aan de ontbijttafel stond ons opnieuw een tekstje van de dag te wachten :

Vakantie is genieten van een wandeling in het bos

Vakantie is genieten van de prille ochtendzon

Vakantie is genieten van de mensen rondom mij

Vakantie is genieten van een drankje op een terras

Vakantie is gewoon … genieten

Na het uitgebreide ontbijt waren de wolken echter grotendeels weggetrokken en kregen we opnieuw een briefing op het terras onder een stralend blauwe lucht.

Deze keer ging de uitstap naar de hogere regionen van het eiland Madeira. Via langzaam klimmende en kronkelende baantjes ging het richting Pico Arieiro. Ons konvooi geraakte echter in 2 gesneden waarbij onze pastoor-chauffeur achter een eindeloos trage rode vrachtwagen terecht kwam. Geduld is een schone gave, voor de ene al meer dan voor de andere, en dus werd het wachten voor de 2 eerste chauffeurs op nummer 3 die er uiteindelijk na een verwarrende tweesprong toch in slaagde om de kop bij te halen.

Eénmaal de top van de Pico do Arieiro in zicht, die zich op 1818 meter boven de zeespiegel bevindt en daarmee de derde hoogste top van Madeira is, kwamen we aan op een steile parking waarbij menig reiziger bij het uitstappen enkele passen achteruit diende te zetten en zich wat ijl in het hoofdje voelde. Tot ontgoocheling van de reisleiding was de grandioze cafetaria met uitzichtpunt en winkel één bouwwerf geworden en vervangen door enkele prefab barakken. Zij die liever een verfrissing namen in de alternatieve werfcafetaria lieten het echter niet aan hun hart komen en genoten, alvorens zich te installeren, van enkele vergezichten waarbij wolken hier en daar verstoppertje schenen te spelen tussen de verschillende hoge pieken. De temperatuur op deze hoogte was ondertussen om en bij de 10 graden en een moedige groep van de reizigers ondernam, elk op z’n eigen tempo, een wandeltocht over talrijke trappen op en af naar verdere uitzichtbalkons. Vele oh’s en ah’s hingen in de lucht door de spectaculaire uitzichten die zich rondom ons boden en ook werd er intens genoten van de indrukwekkende stilte die op vele plekken heerste. Gelukkig waren er onderweg ook vele bankjes waarop een halt kon gehouden worden om te genieten of om even uit te blazen, want wie eerst een bergaf doet, moet die helaas ook weer op daarna.

decoration

decoration

Ondertussen begonnen de wolken stilletjes aan bezit te nemen van het uitzicht en de hoogte, wat het nog spectaculairder en eigenlijk ook een beetje sprookjesachtig begon te maken. Pastoor Dirk waagde zich, in gezelschap van z’n onafscheidelijke Pigou, deze keer strak aan de leiband, naar een verder punt waar de totale stilte hem tot volledige rust kon brengen. De meesten zullen het er waarschijnlijk wel mee eens zijn dat Gods prachtige natuur op die plaats in z’n volle glorie te aanschouwen was. Een klein uurtje later smolten de 2 groepen opnieuw samen in de cafetaria waar er uitgebreid op verhaal gekomen werd en prioritair de dorst gelest werd na deze voor sommigen toch wel zware inspanning. Ook Pigou had er in één van de busjes nood aan eventjes een klein uiltje te vangen in afwachting dat de meute de voertuigen weer in bezit zou nemen.

decoration

Tegen één uur kwamen we dan terecht in Ribeiro Frio dat in een bosrijk gebied ligt en letterlijk “koude rivier” betekent. Dit piepkleine dorpje is bekend om z’n forellenkwekerij waarbij je de vissen bijna letterlijk ziet groeien in de verschillende naast elkaar liggende vijvers. De wolken waren toen al een stuk compacter geworden en af en toe begonnen er ook regendruppels uit te vallen. Er werd uitgebreid en gezellig getafeld. Enkele moedigen lieten zich door de regen niet klein krijgen en bezochten daarna nog de kwekerij.

Aangezien er al drie lange dagen achter ons lagen en de regen een beetje spelbreker werd, besloten we om naar het hotel terug te keren zodat er kon gerust of door een enkeling gezwommen worden. Na deze verkwikkende activiteiten werd er in de aanloop naar het avondmaal in de hotelbar een aperitief genuttigd, met de kaarten gespeeld, gezellig gebabbeld of werden kaartjes geschreven, … Na de 2 vorige avonden buitenshuis gegeten te hebben, deed het velen plezier om opnieuw van de hotelkeuken te proeven: een maaltijdsoep, vis of vlees zoals op voorhand gekozen, afgesloten met een dessert.

decoration

Voor de eerste keer tijdens de reis waren er daarna de gewone avondactiviteiten van weleer: kaarten, rummicub spelen of zelfs een danspasje wagen. Pigou had nog recht op een knuffel van Rosa.

18:52 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zondag 9 mei 2010

Na een verkwikkende nacht zagen sommige reizigers rond kwart na 7 de zon van tussen de wolken opduiken en konden enkele mooie kiekjes genomen worden.

decoration

Klokslag 8 uur ging de deur van de ontbijtzaal open en werd er weer duchtig binnengespeeld terwijl we opnieuw een mooi tekstje voorgeschoteld kregen. Een uurtje later vond op het terras de briefing plaats : we zouden een deel van de noordkust bezoeken en eindigen in Machico waar de afsluitende feestelijkheden met processie en openluchtmis plaatsvonden ter gelegenheid van de toer die de Madonna van Fatima op het eiland Madeira gemaakt had sedert oktober.

decoration

Een eerste stop werd gehouden in het kleine boerendorpje Boaventura waar een zondagsmis bezig was. Het sobere witte kerkje was overdadig versierd met witte bloemen. Na de mis was er een hartelijk contact met de plaatselijke pastoor en werd er afgesproken voor een afscheidsmis op onze laatste avond. Buiten zagen we een lichte vrachtwagen fungeren als rijdend groenten- en fruitkraam.

Langsheen een zonnige maar ruige kustweg bereikten we onze volgende halte: Ponta Delgada. Volgens de legende spoelde hier in de 15de eeuw het kruis aan van de Goede Heer Jezus (Senhor Bom Jesus). Het werd ondergebracht in een speciaal gebouwde kapel die helaas in 1908 afbrandde. Nu wordt nog steeds een verkoold gedeelte van het kruis als relikwie in de kerk bewaard. De Plechtige Communie was aan de gang in deze overvolle kerk en werd door een aantal van de reizigers bijgewoond terwijl anderen een terrasje opzochten of een toertje door het dorpje maakten en van fraaie uitzichten genoten. Het plafond van de kerk was bont beschilderd met allerlei dieren en andere natuurgerelateerde taferelen.

decoration

Rond 12 uur rolden we een ander pittoresk dorpje binnen, met de naam São Vicente. Daar was in de gelijknamige kerk eveneens de zondagsmis aan de gang met dezelfde priester als in Boaventura.  Dus ook op Madeira dienen priesters meerdere parochies maar gezien het bergachtige landschap verplaatsen ze zich waarschijnlijk niet per fiets zoals bij ons. Ook deze kerk met haar verguld houtsnijwerk en talrijke schilderijen van ondermeer de heilige Vincentius was weelderig met bloemen versierd. Aan de overkant op het terras ging een glaasje Maderawijn of Poncha er vlotjes in want de zon was van de partij.

Het vinden van onze eetgelegenheid in een afgelegen gedeelte van Ponta Delgada had wat voeten in de aarde maar een behulpzame Madeirees sprong in z’n wagen om ons voor te rijden naar hotel Monte Mar Palace waar we rond half 2 aanschoven aan een gesmaakt koud en warm buffet. Ook het dessertenbuffet kon op bijval rekenen. Terwijl de meesten een zonnig terras langs het hotel ontdekt hadden, ondernam pastoor Dirk, de parochianen in België indachtig, als nieuwe receptionist van het hotel, een poging om enkele sfeerbeelden met een tekst door te sturen voor het parochieblad zodat ook de thuisblijvers van de sfeer zouden kunnen proeven. Bij het aanzetten bleek onze zuster Cecile spoorloos opgeslorpt door het hotel maar uiteindelijk dook ze na een tijdje weer op via een Staff Only deur.

Een tocht van anderhalf uur bracht ons net op tijd rond 4 uur in het centrum van Machico waar de voorbereidingen voor de processie en openluchtmis volop aan de gang waren. De straten en huizen waren alom met blauw en wit versierd en voor de kerk werd nog naarstig aan een bloementapijt op sparrengroen gewerkt.

decoration

decoration

In de stadskerk was er nogal wat volk in aanbidding voor het beeld van Onze Lieve Vrouw van Fatima. Buiten de kerk was er een groot gebedsmoment verzorgd door een groep jongeren. ’s Anderendaags zou dit beeld opnieuw naar Fatima vertrekken om ter gelegenheid van het bezoek van de paus aan Portugal op haar feestdag (13 mei) daar aanwezig te zijn. Onze groep had zich op 2 verschillende strategische uitzichtspunten geïnstalleerd om alles goed te kunnen volgen. Terwijl een aantal bedevaarders rondkuierde, hielden andere de plaatsen warm. Aangezien er een massa volk op de been was en iedereen een plaatsje zocht, mocht onze pastoor ook kennismaken met de Madeirese variant van een Spaanse furie die er zelfs de politie wou bijhalen en met haar paraplu danig uithaalde. Gelukkig koos de overige Madeirese bevolking onze kant en kon pastoor Dirk na een omweg toch opnieuw z’n plaats innemen. Geen processie echter zonder een buitje! Een sfeervolle plechtigheid met talrijke gezangen en opgeheven kaarsen viel ons te beurt. Om echter niet in de grote uittocht te zitten besloten we tegen 9 uur de aftocht te blazen. We konden onze ogen niet geloven maar een immens steile bergaf lag voor ons en na wat Portugees aandringen door onze taalkundig onderlegde reizigster Lia was een jongeman voor "wat geld" bereid om ons voor te rijden tot we opnieuw in de goede richting van ons hotel zaten. In de hotelbar werden na aankomst de emoties van de dag weggespoeld.

decoration

18:48 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zaterdag 8 mei 2010

Bij het opstaan na een verkwikkende nacht hingen zware wolken boven de noordkust. We zouden echter leren dat die even snel kunnen wegtrekken als opkomen. In een ronde zaal met schouw in het midden stond een uitgebreid ontbijt op ons te wachten. Eén van de reizigsters was zo attent om ons elke dag van een kort, maar krachtig bezinningstekstje te voorzien, geestelijke vitamientjes, zeg maar. Onze inwendige mens werd verzorgd met toasts, pistolets en broodjes, kaas en hesp, overheerlijke tomatenconfituur, verse fruitsla, müesli en yoghurt voor de liefhebbers, overgoten met fruitsap, koffie of warme melk. Zo stonden we er stevig op om de dag door te komen. Eén reiziger haakte die dag af omwille van misselijkheid maar de volgende dagen zou hij de schade ruimschoots inhalen.

Om half 10 vertrokken we onder een opgeklaarde lucht met onze 2 busjes en 2 wagens richting hoofdstad Funchal. De rit ging via een kronkelende weg doorheen het vele afwisselende groen langs de plaatsjes Portela, Santo Antonio da Serra en Camacha om na weidse vergezichten (ondermeer op de Adelaarsrots) uiteindelijk tegen kwart na 11 in hartje Funchal aan te komen.

Bij het naderen van de overdekte parkeergarage rees er even wat twijfel of de busjes niet te hoog zouden zijn, maar gelukkig was er geen vuiltje aan de lucht. Nadat Pigou z’n dorst gelest had in de emmer van een bloemenverkoopster in traditionele kledij ging het in colonne aan een gezapig tempo richting Colegiokerk die helaas gesloten bleek. Wenkbrouw ophalen Dus gingen we verder richting Sé (Portugees/Spaans voor kathedraal, afkomstig van het Latijnse sedes, zetel van de bisschop) die wel open was en toegewijd was aan Onze Lieve Vrouwe van de Herrijzenis. In het interieur viel ons vooral het plafond alsook het koorgestoelte (van Vlaamse makelij) op naast een met bloemen versierd beeld van Onze Lieve Vrouw van Fatima.

Na dit bezoek was er wat vrije tijd voorzien waarop de meesten op een terrasje neerploften. De verfrissing deed deugd en daarna ging het langs een zoetgeurende laan onder blauwe jacaranda’s richting stadspark waar er duchtig gefotografeerd werd omwille van de weelderige bloemenpracht die daar in volle glorie kon bewonderd worden onder het opsnuiven van de meest overweldigende geuren. In een hoekje deed een beeld van de Heilige Franciscus ons even terugdenken aan onze reis van vorig jaar.

decoration

Op het gemak ging het dan richting Mercado dos Lavradores waar we wederom een tijdje losgelaten werden om de talrijke fruit-, groenten,- kruiden-, handtassen-, … kraampjes te besnuffelen en de binnengevaren zeevangstgeur op te snuiven. Hier en daar werd ons een stukje meer of minder bekend fruit voorgeschoteld om eens te proeven. Er waren in de buurt ook talrijke eetmogelijkheden, iets waar we gretig gebruik van maakten.

Rond half 3 werd er weer samengekomen om een zonnig kuiertochtje te maken over Funchals promenade langsheen de haven waar een reusachtig cruiseschip onze aandacht trok.

decoration

We zagen ook nog een metershoge muur van verpulverd puin van de zondvloed in februari liggen. Aan het einde van de promenade keerde de helft van de groep op z’n stappen terug om in het centrum nog wat terrasjes te doen of winkeltjes te bekijken, de andere helft trok bergop het bloemrijke Catarinapark in. Ook daar was er weer tijd voor een ijsje, stukje taart of verfrissing en werd er volop genoten van de rust en bloemenpracht in het park. Wat verderop stond het beeld van keizerin Sissi die ooit op kuur kwam naar het zuivere Madeira.

decoration

Om 5 uur werd een tweede poging ondernomen om de Igreja do Colegio te bezoeken en deze keer hadden we prijs. Er was zelfs een overvolle kerkdienst bezig. Hoewel de kerk op zich donker aandoet, straalt ze van de azulejos en bladgouden zijkapellen. Ook hier wou één van onze reizigsters een knieval doen, of waren het de lage opstapjes die haar op de knieën dwongen?

Tegen half 6 werden de auto’s en busjes opgehaald en de mensen aan de kerk opgepikt en aansluitend begaven we ons, na een extra ommetje op een parkeerterrein, naar de luchthaven om de 2 wagens om te ruilen voor 1 busje.

In Santa Cruz werd er een nog een stop ingelegd om de lege magen te vullen maar het geduld werd voor velen danig op de proef gesteld.

decoration

De eersten zullen de laatsten zijn of was het omgekeerd? De chauffeur van het nieuwe busje ondervond wat hellingen in bochten waren, met het nodige stilvallen en kwijtraken van de kopchauffeur als gevolg. Dit leverde enkele extra rondjes op een rondpunt op tot de juiste uitweg richting hotel gevonden werd.

Na een late aankomst in het hotel doken we allemaal meteen onder de wol om er de volgende dag weer fit op te staan.

18:44 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vrijdag 7 mei 2010

Na een eerste poging drie weken eerder waarbij een aswolk helaas roet in het eten gooide, stonden er aan de kerk van het Heilig Hart deze keer 26 blijgezinde en gemotiveerde bedevaarders- reizigers van de verschillende parochies paraat om met een nachtelijke trip naar Zaventem de reis naar Madeira aan te vangen. Eentje had door ziekte helaas op het laatste nippertje moeten afhaken.

Na een voorspoedige busrit ontstond er op het moment van inchecken lichte paniek : onze geestelijke vader Dirk sloeg alle kleuren uit van de regenboog tot dit eindigde bij krijtwit - z’n identiteitskaart was spoorloos. Gelukkig maar dat de reis naar een EU-land ging waarbij ook het rijbewijs geldig is. Eind goed, al goed, we konden doorgaan en ook onze mascotte Pigou was niet over z’n 6 kilo gegaan door het strenge dieet van de laatste dagen. De aangevraagde assistentie voor 6 medereizigers zorgde voor een vlot vervoer doorheen de lange gangen van de luchthaven en na het passeren van een norse hostess aan de gate kwamen we terecht temidden van uitermate (hond)vriendelijke stewards. Rond half zeven stegen we op en eens we op kruishoogte waren, kregen we allemaal een klein ontbijt geserveerd dat deugd deed na het vroege opstaan. Tijdens de vlucht ontvingen de bedevaarders van de reisleiding ook een zeer verzorgde, kleurrijk ingebonden brochure die wederom gesmaakt en druk doorbladerd werd. De tijd op de vlucht van ongeveer 3,5 uren die de 2666 km tussen Brussel en Madeira moest overbruggen, werd gevuld met wat rondlopen, keuvelen, de brochure doornemen, … doch de meesten gaven er de voorkeur aan om een uiltje te knappen.

decoration

decoration

Tegen 9 uur plaatselijke tijd (Portugal en Madeira lopen een uurtje achter op de rest van Europa) konden we probleemloos landen op één van de kortste landingsbanen van Europa. Opnieuw zorgde de assistentie voor een feilloze lift naar de begane rond. Eén van de andere reizigers vond het echter nodig om in de voetsporen van de paus de grond te kussen bij haar aankomst. Op de bagagebanden had iedereen snel z’n valies te pakken. De tijd die we daar echter gewonnen hadden, verloren we helaas door een misverstand met de verhuurfirma van onze busjes. Bleek dat ze het landingsuur (arrival at 09.05) aanzien hadden als nieuwe datum zodat er maar 2 van de 3 busjes klaarstonden. Na heel wat enerverend heen en weer gebel door deze dames kregen we uiteindelijk 2 busjes en 2 personenwagens ter beschikking met de belofte dat er zo spoedig mogelijk voor een derde busje zou worden gezorgd. Gelukkig maar dat er 4 chauffeurs aanwezig waren.

Om 11 uur konden we dan toch op weg gaan en een eerste stop was voorzien in Garajau aan het indrukwekkende Cristo Rei beeld dat pal aan de oceaan ligt. Het is gemaakt naar gelijkenis met het beeld in Rio de Janeiro (doch wel stukken kleiner) en ook in Lissabon staat een gelijkaardig beeld. Tijd voor een eerste groepsfoto door een bereidwillige Duitse toerist. Motregen en wind speelden ons wat parten toen we op een terras een stuk taart met koffie wilden binnenspelen maar de sfeer zat erin en in de verte zagen we de zon schijnen.

decoration

Enkele kilometers verder werd er een halt gehouden op de Ponta de São Lourenço. De zon was hier volop van de partij, een stevige warme bries eveneens, maar de steile uitzichten op de Atlantische Oceaan waren adembenemend mooi. Hier begint immers een natuurreservaat waar vulkanische rotsformaties het landschap overheersen en de kleur rood de boventoon voert. We werden er een beetje stil van.

decoration

Na onnoemelijk veel tunnels, heel wat bergop en bergaf kwamen we door een bocht bij iets wat wel een smurfendorp leek, met 25 witgekalkte ronde kabouterhuisjes en rode puntdaken temidden van een tuin. De reacties van de toekomstige bewoners van dit verblijf gingen van ah, oh tot leuk en wijs. Er werd uitgepakt, geknabbeld, verkend of gerust en tegen kwart na 5 werden we verwacht voor een aperitiefje vanwege de reisleiding. Het glaasje Maderawijn ging gezwind binnen.

decoration

In het kerkje van São Jorge wachtte ons een nooit gezien warm bloemenonthaal door de plaatselijke bevolking die met hun priester Abraham present was om samen met ons eucharistie te vieren. Met Dirk als voorganger en Abraham die in het Portugees het evangelie las, was de verbroedering een feit. Pastoor Dirk sprak in het Frans een dankwoordje uit voor dit wel heel erg warme onthaal en er werd afgesloten met een Ave di Fatima.

Tegen half 8 werd in het hotel een copieus avondmaal geserveerd waarbij er keuze was uit biftek of gefrituurde espada (zwartedegenvis), voorafgegaan door een groentensoep. Lekkere passievruchtpudding sloot de maaltijd af. Er was nog tijd voor een schitterende zonsondergang en daarna werd de lange dag afgesloten met welkome nachtrust. 

decoration

18:30 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |