22-10-10

Maandag 27 september 2010

Na een verkwikkende nacht kondigde een zonsopgang bij een heldere hemel een mooie dag aan.

DSC00652.JPG

In het restaurant van het hotel werden we aangenaam verrast door het aanbod dat op tientallen koude en warme schotels voor onze ogen gepresenteerd werd: in elk geval zouden we zeker niet met honger van tafel gaan. Om negen uur reden we richting Nationaal Park Timanfaya. Daarbij kwamen we door een zeer indrukwekkend en schitterend vulkanisch maanlandschap met ruwe brokken van gestolde lava.

DSC00662.JPG

Natuurkrachten deden hier tussen 1730 en 1736 de aarde schudden, beven en openscheuren. Gloeiende lava, as, vuur, basaltbommen schoten maanden aan een stuk de lucht in. Dorpen verdwenen, bergen ontstonden, dieren stierven, mensen sloegen op de vlucht naar naburige eilanden. Dit alles werd nauwgezet opgetekend door de pastoor van het naburig dorpYaiza, Lorenzo Curbelo. Het kleurrijke en ruwe resultaat lokt nu jaarlijks duizenden toeristen. Tussen deze vuurbergen reden we naar een mooi en onopvallend in het landschap ingewerkt restaurant. Daar kregen we door sober geüniformeerde mannen enkele demonstraties te zien van hoe heet de aarde daar eigenlijk nog wel is:

DSC00672.JPGDSC00680.JPG

 

een aantal steentjes werd ons in de hand geduwd maar we lieten ze al gauw vallen wegens de warmte, een bussel hooi werd in een kuil gelegd en ontvlamde binnen de 30 seconden, koud water werd in een buis gegoten en we kregen welgeteld 3 seconden om een foto te nemen van het water dat er onder de vorm van stoom als een intense metershoge geiser weer uit te voorschijn schoot, een put in de vorm van een bron fungeerde als barbecue en toen we daarin een kijkje wilden nemen, sprongen we snel weer terug van de hete laaiende lucht die ons in het gezicht blies. Bij het zien van al deze zaken voelden we ons heel klein en nietig worden en onze ogen waren groot als knikkers van verwondering. Na een kijkje genomen te hebben in het winkeltje stapten we op de bus die ons op een 40 minuten durende tocht doorheen het landschap van kraters, basaltrotsen en gestolde lava reed. Muziek in de stijl van Also Sprach Zarathustra, doorspekt met lugubere en tot de verbeelding sprekende notities van de hierboven vernoemde geestelijke begeleidden onze rit. Qua natuur was dit een echt hoogtepunt, iets wat ons nog lang zou bijblijven, mede door de talrijke kleurschakeringen.

DSC00689.JPG

Om van de emoties te bekomen, werd er in het restaurant El Diablo nog iets gedronken. Onze volgende stop was aan het dromedarissenstation. Een 200-tal van die beesten lagen te wachten op berijders maar dit stond later in de week voor ons geprogrammeerd. Tijdens de stop werd er nu vooral gekeken en geaaid, wat bij sommige dromedarissen voor enig gesnuif zorgde.

DSC00744.JPG

Verder ging het richting Salinas de Janubio, een lagune met zoutvelden die van verre eerder op een make-updoos trok omwille van de vele diverse pastelkleuren die het zout aannam.

DSC00754.JPG

De vulkaan El Golfo, die bestaat uit een halve krater, was onze volgende stop. Het strand was er pikzwart en het contrasteerde fel met een groenig meertje ernaast.

DSC00758.JPG

De kleur van het meertje wordt door algen veroorzaakt. De gelaagde rotsen gaven een fantastisch schouwspel ten beste van tal van kleuren. Pootjebaden is leuk maar een kleine uitschuiver tegen rotsen door onze pastoor zorgde voor een kleine maar vervelende voetwonde. Gelukkig was deze snel opgelapt. Langs de grillige kust en de ruwe lavablokken reden we vervolgens terug naar Los Hervideros. Dit zijn grotten in de rotsen die deels in de zee liggen.

DSC00776.JPG

Met veel lawaai beukten daar de golven woest op de grotten in. Spektakel was er genoeg en één van onze reizigsters miste daardoor een laatste trede en ging plat op de buik. Open knieën en een geschaafde blauwe façade waren het resultaat – gelukkig lapte onze kinesist van dienst met behulp van het autoverbandkistje van een attente Canarische dame onze gevallen engel snel op. De magen begonnen te knorren en in het centrum van Playa Blanca werd er een lichte maaltijd genuttigd of op een terrasje iets gedronken.

DSC00796.JPG

Tegen half 4 waren we dan terug in het hotel. Sommigen deden een siësta, anderen togen naar de winkels, er werd gewandeld, gezwommen en gerust. De zon was stralend onze bondgenoot. Voor het avondmaal werd er gezellig samen een aperitiefje genuttigd en gekeuveld op het terras bij o zo aangename temperaturen. Het aanbod in de eetzaal was opnieuw overweldigend en sommigen hadden het echt wel moeilijk om niet van alles te gaan proeven.

DSC00813.JPG

In de aanloop naar de eetzaal hadden zich enkele kraampjes met kleding en juwelen geïnstalleerd die de aandacht trokken van sommige van onze reizigers. Helaas sukkelde één van hen daarbij onbewust een drooggelegde binnenvijver in. Het hotel bracht toen roodwitte veiligheidslinten aan om andere vakantiegangers voor dit onheil te behoeden. Voor alle zekerheid werd er toch maar een ambulance opgetrommeld. Onze kinesist van dienst vergezelde de dame en na een klein uurtje konden we hen gaan oppikken, goed ingezwachteld en met krukken. Het hotel stelde een rolstoel ter beschikking. Tijdens de avondshow werd er nog heel wat gebabbeld, gekaart en de geblesseerde swingde zelfs mee in haar rolstoel. Moe maar tevreden toog iedereen die avond naar z’n kamer. 

21:34 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.