22-10-10

Woensdag 29 september 2010

Dikke wolken die na een uurtje wegtrekken en daarna de zon volop laten schijnen: dit scenario deed zich ook vandaag opnieuw voor. Voor het ontbijt werd er traditiegetrouw door een enkeling gezwommen of door enkele moedigen op het strand gefitnesst.

DSC00828.JPG

 

 

 

Het uitgebreid ontbijt smaakte iedereen, dat straalde duidelijk van de gezichten af. Rond half 10 vertrokken we opnieuw in de richting van het noorden van het eiland. Langs kronkelige en veelal stijgende baantjes die ons een klein beetje aan onze vorige reis naar Madeira deden denken, kwamen we aan mooie uitzichtspunten op de oostkust en hielden daar een korte stop. De bizarre plooien in de aardkorst trokken onze aandacht.

DSC00990.JPG

Onze 3de chauffeur had het wat lastig omwille van hoogtevrees en er werd tijdelijk een reserve-chauffeur ingezet tot de grootste hoogtes, kronkelingen en afdalingen achter de rug zouden liggen.

DSC00991.JPG

Tijdens de afdaling naar het dorp Haria zagen we vele palmbomen in het Dal der Duizend Palmen maar we vroegen ons toch af of het er nu werkelijk wel duizend zouden zijn. We hadden zo onze twijfels. In Haria was het tijd voor een koffiestop. Op een terras onder de bomen met tsjilpende mussen was het heerlijk zitten. In het plaatselijke cultureel centrum was er een kleine tentoonstelling te zien over het feit dat Lanzarote in 1993 uitgeroepen is tot biosfeerreservaat. De kerk van de Incarnatie was helaas gesloten, alsook het museum voor Sacrale Kunsten.

DSC00993.JPG

Na deze stop ging het nog verder noordwaarts. Langs een spectaculaire hoge kustweg kregen we een schitterend zicht op de oceaan onder ons. Op een hoogte van 479 m bevindt zich in het uiterste noorden van het eiland de Mirador del Rio. Dit uitzichtspunt waarbij Cesar Manrique er opnieuw in slaagde om architectuur en landschappelijke kenmerken op elkaar af te stemmen zou je zo voorbij zijn, ware het niet dat er een kleine parking is aangelegd.

DSC01022.JPG

De afmetingen van de tot cafetaria omgevormde ruimte waren verrassend maar wel aannemelijk als je weet dat hier vroeger een kustbatterij onder de vorm van kanonnen gestaan heeft. Het uitzicht vanaf de verschillende terrassen was overweldigend. In de diepte onder ons zagen we de zoutpannen liggen van El Rio, voor ons lag het eiland La Graciosa.

DSC01016.JPG

Door het samenspel tussen wolken, zon en schaduw was de dieptewerking des te intenser. Goh, wat voelden we ons klein bij deze brute natuurpracht. Het was er ideaal om verrassende foto’s te maken.

DSC01007.JPG

De meeste reizigers aten een broodje alvorens het naar onze volgende bestemming ging. Op een kale berg kwamen we voorbij een modern windmolenpark bij la Ermita de las Nieves. Helaas is deze kapel enkel op vrijdag geopend. Deze kapel is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuw en de plaatselijke bevolking had de gewoonte om hier in tijden van grote droogte regen te komen afsmeken.

DSC01029.JPG

We kunnen ons heel goed voorstellen dat deze kapel dikwijls in wolken moet gehuld zijn gezien haar ligging. Jaarlijks heeft er op 5 augustus nog steeds een processie plaats vanuit de lager gelegen dorpen. Onze volgende stop gold Mancha Blanca waar zich een klein bedevaartsoord bevindt: het heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw-van-Smarten, oftewel de Heilige Maagd van de Vulkanen.

DSC01034.JPG

Ten tijde van de grote vulkaanuitbarstingen zou de Heilige Maagd er meerdere malen in geslaagd zijn de lavastromen die het dorp bedreigden tegen te houden. Ze vroeg daarom wel om een kapel ter ere van haar te bouwen. Het was pas in 1871 dat de kapel er kwam nadat ze een herderinnetje had laten weten dat ze de koud geworden lavastromen weer zou laten smelten ! Het kruis naast de kapel zou de plaats aanduiden waar de lavastromen stopten. Aangezien we geen mis meer zouden hebben, lazen we samen met onze pastoor in deze sfeervolle kapel een tientje uit dankbaarheid om weer een geslaagde reis, een gezellig bij elkaar zijn en voor een behouden thuiskomst.

DSC01032.JPG

De laatste halte van de dag was aan het dromedarissenstation dat we reeds eerder tijdens onze vakantie gezien hadden. 14 van de 20 reizigers waagden zich aan de 20 minuten durende hilarische wiebel- en waggelrit op deze bij wijlen zwaar snuivende woestijndieren. Gelukkig maar dat de beestjes gemuilkorfd waren want er werden links en rechts gillen de lucht in gegooid wegens de grote nabijheid. De pret bij zowel de berijders als bij de kijkers was enorm en het neerknielen van de dieren om de berijders te laten afstappen zorgde opnieuw voor veel gegil en gelach.

DSC01053.JPGDSC01061.JPG

 

Daarna ging het opnieuw hotelwaarts en onderweg zagen we een ganse kolonne dromedarissen stalwaarts keren naar Uga. In het hotel werd er naar gewoonte opnieuw gezwommen, gerust, gewandeld, gewinkeld en met volle teugen genoten van de aangename temperaturen. Na een laatste aperitief samen op het terras werden de verschillende buffetten van het restaurant nog eens gewikt en gewogen en unaniem goedgekeurd.

DSC01091.JPG

Alvorens toe te tasten voor het dessert werden de chauffeurs en reisleiding in de bloemetjes, ofte eerder, in de vulkaantjes gezet met een klein aandenken. Naar gewoonte werd de avond afgesloten met keuvelen, kaarten, rummicubben en een glaasje drinken.

DSC01094.JPG

Een laatste keer gingen we slapen, echter met spijt in het hart dat de vakantie erop zat. 

22:25 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.