22-10-10

Donderdag 30 september 2010

Helaas komt aan alle mooie liedjes een einde en zo ook aan ons schitterend blitzbezoek aan het eiland Lanzarote. Om 8 uur stipt gingen we met z’n allen ontbijten nadat de koffers al in de wagens geladen waren. Het uitchecken ging even stroef als het inchecken 5 dagen eerder wat toch voor enig zenuwachtig over-en-weer-geloop en gesakker zorgde bij één van onze reisleiders. Maar toch konden we mooi op tijd tegen half 9 richting luchthaven vertrekken. De bagage en reizigers werden aan de vertrekhal gedeponeerd en de chauffeurs gingen de wagens in de ondergrondse garage afleveren. Het inchecken en passeren van de veiligheid verliep bijzonder vlot. In afwachting van de komst van het vliegtuig werd nog een koffie gedronken en was er zelfs nog tijd om wat te kaarten. ) en konden toch met overgewicht aan boord gaan. Het geharrewar kon ons echter niet meer deren, de vakantie was schitterend geweest, we hadden ons kunnen koesteren in de zon alvorens de koude winter bij ons tegemoet te treden en we keerden met vele mooie herinneringen in onze gedachten huiswaarts.

DSC01095.JPG

De assistentie van de luchthaven besteedde veel zorg aan onze reizigster in de rolstoel en zij werd keurig over-en-weer gereden. Onze reisleider had zich echter een klein beetje miskeken op de gate van vertrek (Brussel is niet Charleroi en omgekeerd) en daardoor vond er nog een kleine volksverhuizing plaats van de ene kant van de vertrekhal naar de andere kant. Toen we dachten allemaal mooi en rustig aan boord te gaan, kwam de aap echter uit de mouw. Het venijn zat immers in het staartje. Vlak voordat de reizigers de slurf naar het vliegtuig mochten instappen werd de handbagage nog letterlijk gewikt en gewogen door ocharme 2 personen en was de chaos enorm. Vele reizigers (niet zozeer van onze groep) moesten bijbetalen en hadden niet genoeg cash meer op zak, bagage werd nog naar het grote kofferruim gestuurd en gelukkig ontsnapten sommigen aan de aandacht (nietwaar Simonne Lachen

DSC01104.JPG

Na een veilige vlucht van ongeveer 4 uur landden we in Charleroi. De assistentie stond opnieuw paraat voor de opvang. De chauffeur die ons ophaalde, verstond geen woord Nederlands of Frans en slechts een klein beetje Engels (het was een Let) maar reed ons wel veilig en behouden naar de kerk van het Heilig Hart waar we rond 5 uur aankwamen. In de bus sprak Dirk ook nog een dankgebed uit en werd er rondgegaan met z’n hoed voor de chauffeur.

DSC01111.JPG

In Sint-Amandsberg vonden we dan uiteindelijk toch een minuutje tijd om de zo zeer verlangde groepsfoto te nemen.

 

DSC01113.JPG

Bedankt medereizigers voor het bijdragen aan de gezellige sfeer en ambiance tijdens de reis, bedankt ook om steun te geven aan de minder fortuinlijke reizigers die eens door de knieën durfden te gaan.

Bedankt aan de gevallen engelen om zo welgezind te blijven genieten van de reis en om zo moedig de pijntjes verbeten te hebben.

Bedankt chauffeurs voor de veilige en behouden ritten doorheen het maanlandschap met heel af en toe eens een bergachtige klim of afdaling, dit met een knipoogje naar de man met de hoogtevrees.

Bedankt Lia om het contact met de plaatselijke pastoor geregeld te hebben zodat we in Teguise de mis konden vieren.

Bedankt Manu voor de assistentie naar het hospitaal en het verder oplappen en opvolgen van de beweeglijkheid.

Bedankt engelbewaarders om onze mensen behoed te hebben voor groter onheil tijdens de valpartijen.

Bedankt pastoor Dirk en reisleider Robbie om ons nog een subliem tussendoorreisje voorgeschoteld te hebben dat ons voldoende opgewarmd heeft om de koude winter door te komen en waar we nog lang zullen op terugblikken. Geloof ons maar, we kijken nu al volop uit naar wat het volgende jaar ons brengen zal.

22:36 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Woensdag 29 september 2010

Dikke wolken die na een uurtje wegtrekken en daarna de zon volop laten schijnen: dit scenario deed zich ook vandaag opnieuw voor. Voor het ontbijt werd er traditiegetrouw door een enkeling gezwommen of door enkele moedigen op het strand gefitnesst.

DSC00828.JPG

 

 

 

Het uitgebreid ontbijt smaakte iedereen, dat straalde duidelijk van de gezichten af. Rond half 10 vertrokken we opnieuw in de richting van het noorden van het eiland. Langs kronkelige en veelal stijgende baantjes die ons een klein beetje aan onze vorige reis naar Madeira deden denken, kwamen we aan mooie uitzichtspunten op de oostkust en hielden daar een korte stop. De bizarre plooien in de aardkorst trokken onze aandacht.

DSC00990.JPG

Onze 3de chauffeur had het wat lastig omwille van hoogtevrees en er werd tijdelijk een reserve-chauffeur ingezet tot de grootste hoogtes, kronkelingen en afdalingen achter de rug zouden liggen.

DSC00991.JPG

Tijdens de afdaling naar het dorp Haria zagen we vele palmbomen in het Dal der Duizend Palmen maar we vroegen ons toch af of het er nu werkelijk wel duizend zouden zijn. We hadden zo onze twijfels. In Haria was het tijd voor een koffiestop. Op een terras onder de bomen met tsjilpende mussen was het heerlijk zitten. In het plaatselijke cultureel centrum was er een kleine tentoonstelling te zien over het feit dat Lanzarote in 1993 uitgeroepen is tot biosfeerreservaat. De kerk van de Incarnatie was helaas gesloten, alsook het museum voor Sacrale Kunsten.

DSC00993.JPG

Na deze stop ging het nog verder noordwaarts. Langs een spectaculaire hoge kustweg kregen we een schitterend zicht op de oceaan onder ons. Op een hoogte van 479 m bevindt zich in het uiterste noorden van het eiland de Mirador del Rio. Dit uitzichtspunt waarbij Cesar Manrique er opnieuw in slaagde om architectuur en landschappelijke kenmerken op elkaar af te stemmen zou je zo voorbij zijn, ware het niet dat er een kleine parking is aangelegd.

DSC01022.JPG

De afmetingen van de tot cafetaria omgevormde ruimte waren verrassend maar wel aannemelijk als je weet dat hier vroeger een kustbatterij onder de vorm van kanonnen gestaan heeft. Het uitzicht vanaf de verschillende terrassen was overweldigend. In de diepte onder ons zagen we de zoutpannen liggen van El Rio, voor ons lag het eiland La Graciosa.

DSC01016.JPG

Door het samenspel tussen wolken, zon en schaduw was de dieptewerking des te intenser. Goh, wat voelden we ons klein bij deze brute natuurpracht. Het was er ideaal om verrassende foto’s te maken.

DSC01007.JPG

De meeste reizigers aten een broodje alvorens het naar onze volgende bestemming ging. Op een kale berg kwamen we voorbij een modern windmolenpark bij la Ermita de las Nieves. Helaas is deze kapel enkel op vrijdag geopend. Deze kapel is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuw en de plaatselijke bevolking had de gewoonte om hier in tijden van grote droogte regen te komen afsmeken.

DSC01029.JPG

We kunnen ons heel goed voorstellen dat deze kapel dikwijls in wolken moet gehuld zijn gezien haar ligging. Jaarlijks heeft er op 5 augustus nog steeds een processie plaats vanuit de lager gelegen dorpen. Onze volgende stop gold Mancha Blanca waar zich een klein bedevaartsoord bevindt: het heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw-van-Smarten, oftewel de Heilige Maagd van de Vulkanen.

DSC01034.JPG

Ten tijde van de grote vulkaanuitbarstingen zou de Heilige Maagd er meerdere malen in geslaagd zijn de lavastromen die het dorp bedreigden tegen te houden. Ze vroeg daarom wel om een kapel ter ere van haar te bouwen. Het was pas in 1871 dat de kapel er kwam nadat ze een herderinnetje had laten weten dat ze de koud geworden lavastromen weer zou laten smelten ! Het kruis naast de kapel zou de plaats aanduiden waar de lavastromen stopten. Aangezien we geen mis meer zouden hebben, lazen we samen met onze pastoor in deze sfeervolle kapel een tientje uit dankbaarheid om weer een geslaagde reis, een gezellig bij elkaar zijn en voor een behouden thuiskomst.

DSC01032.JPG

De laatste halte van de dag was aan het dromedarissenstation dat we reeds eerder tijdens onze vakantie gezien hadden. 14 van de 20 reizigers waagden zich aan de 20 minuten durende hilarische wiebel- en waggelrit op deze bij wijlen zwaar snuivende woestijndieren. Gelukkig maar dat de beestjes gemuilkorfd waren want er werden links en rechts gillen de lucht in gegooid wegens de grote nabijheid. De pret bij zowel de berijders als bij de kijkers was enorm en het neerknielen van de dieren om de berijders te laten afstappen zorgde opnieuw voor veel gegil en gelach.

DSC01053.JPGDSC01061.JPG

 

Daarna ging het opnieuw hotelwaarts en onderweg zagen we een ganse kolonne dromedarissen stalwaarts keren naar Uga. In het hotel werd er naar gewoonte opnieuw gezwommen, gerust, gewandeld, gewinkeld en met volle teugen genoten van de aangename temperaturen. Na een laatste aperitief samen op het terras werden de verschillende buffetten van het restaurant nog eens gewikt en gewogen en unaniem goedgekeurd.

DSC01091.JPG

Alvorens toe te tasten voor het dessert werden de chauffeurs en reisleiding in de bloemetjes, ofte eerder, in de vulkaantjes gezet met een klein aandenken. Naar gewoonte werd de avond afgesloten met keuvelen, kaarten, rummicubben en een glaasje drinken.

DSC01094.JPG

Een laatste keer gingen we slapen, echter met spijt in het hart dat de vakantie erop zat. 

22:25 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Dinsdag 28 september 2010

Bij het ontwaken lagen er dikke wolken over Lanzarote, maar een uurtje later zouden die al volledig weggetrokken zijn. De nacht had allen, ook de geblesseerden, deugd gedaan en sommigen begonnen de dag met een zwempartijtje, weer anderen hadden een fitnessterrein ontdekt op het strand dat ze naarstig gebruikten om een beetje overtollig vet te verbranden. DSC00833.JPG

Het ontbijtbuffet was weer om te watertanden en er werd volop van genoten. Alvorens richting noorden van het eiland te vertrekken werd er wat geknutseld aan de rolstoel zodat ook die in de koffer van één van onze auto’s kon vervoerd worden. We hadden er immers alles voor over om alle reizigers naar alle plekken te brengen die op het programma stonden.

DSC00836.JPG

Onze eerste stop was in de bergen in Femes, van waaruit we een weids zicht hadden richting Playa Blanca en Puerto del Carmen. Er werd bewonderd en gefotografeerd.

DSC00838.JPG

Via vele kronkelende baantjes arriveerden we een klein uurtje later in Guatiza, in de

Jardín de Cactus. Deze cactustuin ligt in een oude groeve die uitgewerkt is in de vorm van een amfitheater.

DSC00856.JPG

Het was Cesar Manrique die daarvoor gezorgd heeft. Deze kunstenaar zorgde er tevens voor dat de meeste gebouwen op Lanzarote niet hoger gebouwd werden dan 4 verdiepingen, dat zij voornamelijk wit waren en dat de raamkozijnen in groen, blauw of bruin geverfd werden. Het was de liefde voor z’n eiland die hem er eveneens toe aanzette om de natuurfenomenen als een kunstvorm op te vatten en ze harmonieus in te kaderen. Bij de cactustuin stond een gigantische ijzeren groene replica van een cactus. We waren lichtjes overdonderd toen we deze tuin binnenwandelden en de weelde aan verschillende soorten cactussen zagen: groot, klein, grillig, rond, langwerpig, met gigantische stekels of donzige bolletjes die uit de grond kwamen gekropen.

DSC00866.JPGDSC00877.JPG

 

Ook een oude windmolen op de rand van de groeve maakt deel uit van het mooie plaatje. Via cirkelvormige paden konden we deze pracht in al z’n variëteiten bewonderen. Enkele waterpartijen waaronder eentje met waterlelies en eentje met een als gezicht opgebouwd watervalletje hadden ook veel bijval. Het cafetaria had uiteraard veel succes in onze groep en er werd, omwille van de warmte, dan ook gretig gebruik van gemaakt. De toiletten konden omwille van de speciale man/vrouwaanduiding op enige interesse rekenen.

DSC00851.JPGDSC00852.JPG

 

Rond het middaguur ging het dan verder noordwaarts naar Jameos del Agua. Jameos zijn putten die ontstaan zijn in het landschap na vulkaanuitbarstingen en waarbij de plafonds van ondergrondse lavakokers deels instortten. Opnieuw was het Cesar Manrique die twee van zulke “putten”, grotten en kokers toegankelijk maakte voor toeristen. In de Jameos del Agua waan je je in een totaal andere wereld.

DSC00912.JPG

Eerst kwamen we bij de afdaling in een kleine grot die als bar/restaurant is ingericht. Met als begeleiding rustig kabbelende muziek wandelden we aansluitend langs een onderaards meer, waarin een kleine witte blinde krab leeft die enkel hier wordt aangetroffen. Daarna kwamen we in een ware oase van rust met een mooie tuin en een origineel ontworpen zwembad/vijver.

DSC00945.JPG

Aan het einde van deze tuin was er in een diepe grot nog een concertzaal geconstrueerd waarin maar liefst 500 personen kunnen plaatsnemen.

DSC00932.JPG

Hier schijnt een bijzondere akoestiek te heersen. In het Casa de los Volcanes kwamen we nog het één en het ander te weten over de vele vulkanen en hun activiteit op het eiland. Enkele ludieke spiegeleigenaardigheden sloten dit magnifieke geheel af.

DSC00953.JPG

In het cafetaria werd er nog iets gedronken. Daarna werd er nog een stop voorzien in Arrieta om iets tussen de kiezen te steken. Een ander groepje at in Playa Blanca. Voor één van de reizigers was er in het hotel een hartelijk weerzien met een vriendin die de oversteek gemaakt had vanaf het buureiland Fuerteventura waar zij beroepshalve werkzaam was.

DSC00962.JPG

In de latere namiddag werd er wederom door velen gerust, gezwommen of gewandeld en gewinkeld, al naar believen. De zon was volop van de partij en het was, denkend aan het thuisfront en de kille temperaturen, voor ons zalig om bij deze temperaturen te kunnen genieten van alles wat dit eiland ons te bieden had. Rond 7 uur werd er aan tafel gegaan en wederom was de keuze grandioos en overweldigend.

DSC00983.JPG

Na het eten bleven de meesten nog op het terras rondhangen om van de dagelijkse muziekshow te genieten, enkele drankjes te nuttigen of om een kaartje te leggen of rummicub te spelen.

DSC00987.JPG

Ook deze avond ging iedereen weer voldaan van al het schoons dat ons vandaag gepresenteerd werd, slapen.

 

22:01 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Maandag 27 september 2010

Na een verkwikkende nacht kondigde een zonsopgang bij een heldere hemel een mooie dag aan.

DSC00652.JPG

In het restaurant van het hotel werden we aangenaam verrast door het aanbod dat op tientallen koude en warme schotels voor onze ogen gepresenteerd werd: in elk geval zouden we zeker niet met honger van tafel gaan. Om negen uur reden we richting Nationaal Park Timanfaya. Daarbij kwamen we door een zeer indrukwekkend en schitterend vulkanisch maanlandschap met ruwe brokken van gestolde lava.

DSC00662.JPG

Natuurkrachten deden hier tussen 1730 en 1736 de aarde schudden, beven en openscheuren. Gloeiende lava, as, vuur, basaltbommen schoten maanden aan een stuk de lucht in. Dorpen verdwenen, bergen ontstonden, dieren stierven, mensen sloegen op de vlucht naar naburige eilanden. Dit alles werd nauwgezet opgetekend door de pastoor van het naburig dorpYaiza, Lorenzo Curbelo. Het kleurrijke en ruwe resultaat lokt nu jaarlijks duizenden toeristen. Tussen deze vuurbergen reden we naar een mooi en onopvallend in het landschap ingewerkt restaurant. Daar kregen we door sober geüniformeerde mannen enkele demonstraties te zien van hoe heet de aarde daar eigenlijk nog wel is:

DSC00672.JPGDSC00680.JPG

 

een aantal steentjes werd ons in de hand geduwd maar we lieten ze al gauw vallen wegens de warmte, een bussel hooi werd in een kuil gelegd en ontvlamde binnen de 30 seconden, koud water werd in een buis gegoten en we kregen welgeteld 3 seconden om een foto te nemen van het water dat er onder de vorm van stoom als een intense metershoge geiser weer uit te voorschijn schoot, een put in de vorm van een bron fungeerde als barbecue en toen we daarin een kijkje wilden nemen, sprongen we snel weer terug van de hete laaiende lucht die ons in het gezicht blies. Bij het zien van al deze zaken voelden we ons heel klein en nietig worden en onze ogen waren groot als knikkers van verwondering. Na een kijkje genomen te hebben in het winkeltje stapten we op de bus die ons op een 40 minuten durende tocht doorheen het landschap van kraters, basaltrotsen en gestolde lava reed. Muziek in de stijl van Also Sprach Zarathustra, doorspekt met lugubere en tot de verbeelding sprekende notities van de hierboven vernoemde geestelijke begeleidden onze rit. Qua natuur was dit een echt hoogtepunt, iets wat ons nog lang zou bijblijven, mede door de talrijke kleurschakeringen.

DSC00689.JPG

Om van de emoties te bekomen, werd er in het restaurant El Diablo nog iets gedronken. Onze volgende stop was aan het dromedarissenstation. Een 200-tal van die beesten lagen te wachten op berijders maar dit stond later in de week voor ons geprogrammeerd. Tijdens de stop werd er nu vooral gekeken en geaaid, wat bij sommige dromedarissen voor enig gesnuif zorgde.

DSC00744.JPG

Verder ging het richting Salinas de Janubio, een lagune met zoutvelden die van verre eerder op een make-updoos trok omwille van de vele diverse pastelkleuren die het zout aannam.

DSC00754.JPG

De vulkaan El Golfo, die bestaat uit een halve krater, was onze volgende stop. Het strand was er pikzwart en het contrasteerde fel met een groenig meertje ernaast.

DSC00758.JPG

De kleur van het meertje wordt door algen veroorzaakt. De gelaagde rotsen gaven een fantastisch schouwspel ten beste van tal van kleuren. Pootjebaden is leuk maar een kleine uitschuiver tegen rotsen door onze pastoor zorgde voor een kleine maar vervelende voetwonde. Gelukkig was deze snel opgelapt. Langs de grillige kust en de ruwe lavablokken reden we vervolgens terug naar Los Hervideros. Dit zijn grotten in de rotsen die deels in de zee liggen.

DSC00776.JPG

Met veel lawaai beukten daar de golven woest op de grotten in. Spektakel was er genoeg en één van onze reizigsters miste daardoor een laatste trede en ging plat op de buik. Open knieën en een geschaafde blauwe façade waren het resultaat – gelukkig lapte onze kinesist van dienst met behulp van het autoverbandkistje van een attente Canarische dame onze gevallen engel snel op. De magen begonnen te knorren en in het centrum van Playa Blanca werd er een lichte maaltijd genuttigd of op een terrasje iets gedronken.

DSC00796.JPG

Tegen half 4 waren we dan terug in het hotel. Sommigen deden een siësta, anderen togen naar de winkels, er werd gewandeld, gezwommen en gerust. De zon was stralend onze bondgenoot. Voor het avondmaal werd er gezellig samen een aperitiefje genuttigd en gekeuveld op het terras bij o zo aangename temperaturen. Het aanbod in de eetzaal was opnieuw overweldigend en sommigen hadden het echt wel moeilijk om niet van alles te gaan proeven.

DSC00813.JPG

In de aanloop naar de eetzaal hadden zich enkele kraampjes met kleding en juwelen geïnstalleerd die de aandacht trokken van sommige van onze reizigers. Helaas sukkelde één van hen daarbij onbewust een drooggelegde binnenvijver in. Het hotel bracht toen roodwitte veiligheidslinten aan om andere vakantiegangers voor dit onheil te behoeden. Voor alle zekerheid werd er toch maar een ambulance opgetrommeld. Onze kinesist van dienst vergezelde de dame en na een klein uurtje konden we hen gaan oppikken, goed ingezwachteld en met krukken. Het hotel stelde een rolstoel ter beschikking. Tijdens de avondshow werd er nog heel wat gebabbeld, gekaart en de geblesseerde swingde zelfs mee in haar rolstoel. Moe maar tevreden toog iedereen die avond naar z’n kamer. 

21:34 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Zondag 26 september 2010

Om 4 uur ’s ochtends vertrok aan de kerk van het Heilig Hart een bus met 20 welgezinde parochianen richting Charleroi om zo een zonnige rustvakantie op Lanzarote tegemoet te vliegen. Deze keer had iedereen z’n identiteitskaart mee en ook het reizen met enkel en alleen één stuk handbagage gaf geen problemen qua gewicht en grootte, toch niet in het doorgaan. We hadden immers een grondige briefing gekregen vooraf over wat mocht en wat niet. Een uitloper van een staking van het Franse verkeerswezen en luchtruim gaf echter nog wat vertragingen maar na een goed half uur wachten mocht ons vliegtuig dan toch de reis aanvatten richting zonnig zuiden. De 4 uren van het traject werden gevuld met slapen, praten, suffen, lezen of wat rondwandelen en het toilet verkennen.

DSC00561.JPGDSC00560.JPG

Caleta de Famara, één van de langste stranden van Lanzarote. Vanaf het strand hadden we zicht op hoge rotsen en het was er ronduit schitterend. Aangezien de Atlantische Oceaan er danig op inbeukt, is het ook bijzonder geliefd bij surfers.

Bij onze aankomst lag Lanzarote er stralend bij en de temperaturen verschilden dag en nacht met het thuisfront, waar bij velen de verwarming was opgezet de laatste dagen. Zonder enig administratief probleem kregen we 4 ruime wagens ter beschikking en zo konden we al snel richting Teguise rijden. Onze kopman was in het begin een beetje het noorden kwijt of was het de warmte die hem al parten speelde, maar uiteindelijk kwamen we na een paar ommetjes toch op een indrukwekkende markt in de voormalige hoofdstad Teguise terecht. Alle straten waren afgezet en de parkings stonden vol wagens. De kraampjes gaven een bont allegaartje van alle mogelijke artikelen en iedereen van het gezelschap was danig in z’n nopjes. De eerste souvenirs werden al gauw aangeschaft voor zij die nog gewicht over hadden in hun bagage en ook zonnebrillen en zonnemelk gingen vlotjes over de toog her en der.

DSC00570.JPGDSC00573.JPG

Rond half drie plaatselijke tijd - we hadden onze uurwerken een uurtje teruggedraaid - ging het richting

DSC00579.JPG

Er werd wat gewandeld, een aantal waagden zich met de voeten in het water om pootje te baden en er werd tussendoor ook een licht middagmaal genuttigd. Om half 5 reden we terug richting Teguise. Lia, één van onze medereizigsters, had op voorhand contact kunnen leggen met Antonio, de plaatselijke pastoor, die onmiddellijk bereid was om onze groep een dienst te laten houden. De markt was ondertussen volledig opgeruimd en we konden nu tot dicht bij de kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe rijden waar Dirk ons om 17 uur voorging, bijgestaan door Manu.

DSC00599.JPG

De kerk was binnenin heel helder en wit en bovendien rijkelijk voorzien van beelden.

 

DSC00602.JPG

We zagen er ook een Dormitio Mariae, onze Lieve Vrouw is immers niet gestorven maar slechts ingeslapen.

DSC00604.JPG

Een klein uurtje later ging het richting hotel. We reden door een opmerkelijk landschap dat zich in allerlei kleuren liet aanschouwen: gaande van zwart tot grijs, over paars, naar rood en bruin. Dat hadden velen onder ons nog nooit gezien. Onderweg reden we ook door het wijngebied La Geria waar we een korte stop inlasten. Hier wordt er gebruik gemaakt van een techniek die “dryfarming” heet: er wordt daarbij een kuil gemaakt met een laagje lavagruis. DSC00612.JPGDit neemt het vocht op van uit de lucht en geeft het weer af aan de plant. Op die manier krijgt de plant toch voldoende water en door de kuil staat de plant beschut tegen de soms felle wind. Hogere planten zoals druivenranken krijgen als extraatje een muurtje om zich heen. Dit geheel van planten, muurtjes en zwart lavazand gaf ons een magnifiek zicht en er werd dan ook danig gefotografeerd. DSC00609.JPGDe strooien hoed van één van onze chauffeurs waaide met een schwung op de baan en werd zowaar 3 maal overreden. Hij kon toch nog zonder verdere ongelukken gerecupereerd en gedragen worden. Ondertussen maakten zij die sandalen droegen ook kennis met het grove lavagruis dat langs alle kanten het schoeisel binnenliep.

 

 

 

 

Rond half zeven bereikten we in Playa Blanca ons hotel. Het inchecken verliep een beetje stroever dan verwacht maar tegen 7 uur had iedereen z’n ruime kamer ingenomen.

DSC00625.JPG

In afwachting van het avondmaal om 8 uur werd er een korte verkenning ondernomen van het hotelterrein en de wandelpromenade bij een ondergaande zon. In het restaurant wachtte ons een meer dan uitbundig en uitgebreid buffet waaruit het moeilijk kiezen was: soep, koud buffet, warm buffet, kaasbuffet, desserten met hopen, veel te veel om op te noemen. Onze groep genoot met volle teugen en aangezien de dag vroeg begonnen was, ging iedereen kort na het eten naar bed.

20:30 Gepost door Stridje in Reizen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |