Belevenissen van een reisduif

Donderdag 30 september 2010

2010-10-22T22:36:43+02:00

Helaas komt aan alle mooie liedjes een einde en zo ook aan ons schitterend blitzbezoek aan het eiland Lanzarote. Om 8 uur stipt gingen we met z’n allen ontbijten nadat de koffers al in de wagens geladen waren. Het uitchecken ging even stroef als het inchecken 5 dagen eerder wat toch voor enig zenuwachtig over-en-weer-geloop en gesakker zorgde bij één van onze reisleiders. Maar toch konden we mooi op tijd tegen half 9 richting luchthaven vertrekken. De bagage en reizigers werden aan de vertrekhal gedeponeerd en de chauffeurs gingen de wagens in de ondergrondse garage afleveren. Het inchecken en passeren van de veiligheid verliep bijzonder vlot. In afwachting van de komst van het vliegtuig werd nog een koffie gedronken en was er zelfs nog tijd om wat te kaarten. ) en konden toch met overgewicht aan boord gaan. Het geharrewar kon ons echter niet meer deren, de vakantie was schitterend geweest, we hadden ons kunnen koesteren in de zon alvorens de koude winter bij ons tegemoet te treden en we keerden met vele mooie herinneringen in onze gedachten huiswaarts.

De assistentie van de luchthaven besteedde veel zorg aan onze reizigster in de rolstoel en zij werd keurig over-en-weer gereden. Onze reisleider had zich echter een klein beetje miskeken op de gate van vertrek (Brussel is niet Charleroi en omgekeerd) en daardoor vond er nog een kleine volksverhuizing plaats van de ene kant van de vertrekhal naar de andere kant. Toen we dachten allemaal mooi en rustig aan boord te gaan, kwam de aap echter uit de mouw. Het venijn zat immers in het staartje. Vlak voordat de reizigers de slurf naar het vliegtuig mochten instappen werd de handbagage nog letterlijk gewikt en gewogen door ocharme 2 personen en was de chaos enorm. Vele reizigers (niet zozeer van onze groep) moesten bijbetalen en hadden niet genoeg cash meer op zak, bagage werd nog naar het grote kofferruim gestuurd en gelukkig ontsnapten sommigen aan de aandacht (nietwaar Simonne

Na een veilige vlucht van ongeveer 4 uur landden we in Charleroi. De assistentie stond opnieuw paraat voor de opvang. De chauffeur die ons ophaalde, verstond geen woord Nederlands of Frans en slechts een klein beetje Engels (het was een Let) maar reed ons wel veilig en behouden naar de kerk van het Heilig Hart waar we rond 5 uur aankwamen. In de bus sprak Dirk ook nog een dankgebed uit en werd er rondgegaan met z’n hoed voor de chauffeur.

In Sint-Amandsberg vonden we dan uiteindelijk toch een minuutje tijd om de zo zeer verlangde groepsfoto te nemen.

Bedankt medereizigers voor het bijdragen aan de gezellige sfeer en ambiance tijdens de reis, bedankt ook om steun te geven aan de minder fortuinlijke reizigers die eens door de knieën durfden te gaan.

Bedankt aan de gevallen engelen om zo welgezind te blijven genieten van de reis en om zo moedig de pijntjes verbeten te hebben.

Bedankt chauffeurs voor de veilige en behouden ritten doorheen het maanlandschap met heel af en toe eens een bergachtige klim of afdaling, dit met een knipoogje naar de man met de hoogtevrees.

Bedankt Lia om het contact met de plaatselijke pastoor geregeld te hebben zodat we in Teguise de mis konden vieren.

Bedankt Manu voor de assistentie naar het hospitaal en het verder oplappen en opvolgen van de beweeglijkheid.

Bedankt engelbewaarders om onze mensen behoed te hebben voor groter onheil tijdens de valpartijen.

Bedankt pastoor Dirk en reisleider Robbie om ons nog een subliem tussendoorreisje voorgeschoteld te hebben dat ons voldoende opgewarmd heeft om de koude winter door te komen en waar we nog lang zullen op terugblikken. Geloof ons maar, we kijken nu al volop uit naar wat het volgende jaar ons brengen zal.

Woensdag 29 september 2010

2010-10-22T22:31:29+02:00

Dikke wolken die na een uurtje wegtrekken en daarna de zon volop laten schijnen: dit scenario deed zich ook vandaag opnieuw voor. Voor het ontbijt werd er traditiegetrouw door een enkeling gezwommen of door enkele moedigen op het strand gefitnesst.

Het uitgebreid ontbijt smaakte iedereen, dat straalde duidelijk van de gezichten af. Rond half 10 vertrokken we opnieuw in de richting van het noorden van het eiland. Langs kronkelige en veelal stijgende baantjes die ons een klein beetje aan onze vorige reis naar Madeira deden denken, kwamen we aan mooie uitzichtspunten op de oostkust en hielden daar een korte stop. De bizarre plooien in de aardkorst trokken onze aandacht.

Onze 3^de chauffeur had het wat lastig omwille van hoogtevrees en er werd tijdelijk een reserve-chauffeur ingezet tot de grootste hoogtes, kronkelingen en afdalingen achter de rug zouden liggen.

Tijdens de afdaling naar het dorp Haria zagen we vele palmbomen in het Dal der Duizend Palmen maar we vroegen ons toch af of het er nu werkelijk wel duizend zouden zijn. We hadden zo onze twijfels. In Haria was het tijd voor een koffiestop. Op een terras onder de bomen met tsjilpende mussen was het heerlijk zitten. In het plaatselijke cultureel centrum was er een kleine tentoonstelling te zien over het feit dat Lanzarote in 1993 uitgeroepen is tot biosfeerreservaat. De kerk van de Incarnatie was helaas gesloten, alsook het museum voor Sacrale Kunsten.

Na deze stop ging het nog verder noordwaarts. Langs een spectaculaire hoge kustweg kregen we een schitterend zicht op de oceaan onder ons. Op een hoogte van 479 m bevindt zich in het uiterste noorden van het eiland de Mirador del Rio. Dit uitzichtspunt waarbij Cesar Manrique er opnieuw in slaagde om architectuur en landschappelijke kenmerken op elkaar af te stemmen zou je zo voorbij zijn, ware het niet dat er een kleine parking is aangelegd.

De afmetingen van de tot cafetaria omgevormde ruimte waren verrassend maar wel aannemelijk als je weet dat hier vroeger een kustbatterij onder de vorm van kanonnen gestaan heeft. Het uitzicht vanaf de verschillende terrassen was overweldigend. In de diepte onder ons zagen we de zoutpannen liggen van El Rio, voor ons lag het eiland La Graciosa.

Door het samenspel tussen wolken, zon en schaduw was de dieptewerking des te intenser. Goh, wat voelden we ons klein bij deze brute natuurpracht. Het was er ideaal om verrassende foto’s te maken.

De meeste reizigers aten een broodje alvorens het naar onze volgende bestemming ging. Op een kale berg kwamen we voorbij een modern windmolenpark bij la Ermita de las Nieves. Helaas is deze kapel enkel op vrijdag geopend. Deze kapel is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw-ter-Sneeuw en de plaatselijke bevolking had de gewoonte om hier in tijden van grote droogte regen te komen afsmeken.

We kunnen ons heel goed voorstellen dat deze kapel dikwijls in wolken moet gehuld zijn gezien haar ligging. Jaarlijks heeft er op 5 augustus nog steeds een processie plaats vanuit de lager gelegen dorpen. Onze volgende stop gold Mancha Blanca waar zich een klein bedevaartsoord bevindt: het heiligdom van Onze-Lieve-Vrouw-van-Smarten, oftewel de Heilige Maagd van de Vulkanen.

Ten tijde van de grote vulkaanuitbarstingen zou de Heilige Maagd er meerdere malen in geslaagd zijn de lavastromen die het dorp bedreigden tegen te houden. Ze vroeg daarom wel om een kapel ter ere van haar te bouwen. Het was pas in 1871 dat de kapel er kwam nadat ze een herderinnetje had laten weten dat ze de koud geworden lavastromen weer zou laten smelten ! Het kruis naast de kapel zou de plaats aanduiden waar de lavastromen stopten. Aangezien we geen mis meer zouden hebben, lazen we samen met onze pastoor in deze sfeervolle kapel een tientje uit dankbaarheid om weer een geslaagde reis, een gezellig bij elkaar zijn en voor een behouden thuiskomst.

De laatste halte van de dag was aan het dromedarissenstation dat we reeds eerder tijdens onze vakantie gezien hadden. 14 van de 20 reizigers waagden zich aan de 20 minuten durende hilarische wiebel- en waggelrit op deze bij wijlen zwaar snuivende woestijndieren. Gelukkig maar dat de beestjes gemuilkorfd waren want er werden links en rechts gillen de lucht in gegooid wegens de grote nabijheid. De pret bij zowel de berijders als bij de kijkers was enorm en het neerknielen van de dieren om de berijders te laten afstappen zorgde opnieuw voor veel gegil en gelach.

Daarna ging het opnieuw hotelwaarts en onderweg zagen we een ganse kolonne dromedarissen stalwaarts keren naar Uga. In het hotel werd er naar gewoonte opnieuw gezwommen, gerust, gewandeld, gewinkeld en met volle teugen genoten van de aangename temperaturen. Na een laatste aperitief samen op het terras werden de verschillende buffetten van het restaurant nog eens gewikt en gewogen en unaniem goedgekeurd.

Alvorens toe te tasten voor het dessert werden de chauffeurs en reisleiding in de bloemetjes, ofte eerder, in de vulkaantjes gezet met een klein aandenken. Naar gewoonte werd de avond afgesloten met keuvelen, kaarten, rummicubben en een glaasje drinken.

Een laatste keer gingen we slapen, echter met spijt in het hart dat de vakantie erop zat.

Dinsdag 28 september 2010

2010-10-22T22:10:24+02:00

Bij het ontwaken lagen er dikke wolken over Lanzarote, maar een uurtje later zouden die al volledig weggetrokken zijn. De nacht had allen, ook de geblesseerden, deugd gedaan en sommigen begonnen de dag met een zwempartijtje, weer anderen hadden een fitnessterrein ontdekt op het strand dat ze naarstig gebruikten om een beetje overtollig vet te verbranden.

Het ontbijtbuffet was weer om te watertanden en er werd volop van genoten. Alvorens richting noorden van het eiland te vertrekken werd er wat geknutseld aan de rolstoel zodat ook die in de koffer van één van onze auto’s kon vervoerd worden. We hadden er immers alles voor over om alle reizigers naar alle plekken te brengen die op het programma stonden.

Onze eerste stop was in de bergen in Femes, van waaruit we een weids zicht hadden richting Playa Blanca en Puerto del Carmen. Er werd bewonderd en gefotografeerd.

Via vele kronkelende baantjes arriveerden we een klein uurtje later in Guatiza, in de

Jardín de Cactus. Deze cactustuin ligt in een oude groeve die uitgewerkt is in de vorm van een amfitheater.

Het was Cesar Manrique die daarvoor gezorgd heeft. Deze kunstenaar zorgde er tevens voor dat de meeste gebouwen op Lanzarote niet hoger gebouwd werden dan 4 verdiepingen, dat zij voornamelijk wit waren en dat de raamkozijnen in groen, blauw of bruin geverfd werden. Het was de liefde voor z’n eiland die hem er eveneens toe aanzette om de natuurfenomenen als een kunstvorm op te vatten en ze harmonieus in te kaderen. Bij de cactustuin stond een gigantische ijzeren groene replica van een cactus. We waren lichtjes overdonderd toen we deze tuin binnenwandelden en de weelde aan verschillende soorten cactussen zagen: groot, klein, grillig, rond, langwerpig, met gigantische stekels of donzige bolletjes die uit de grond kwamen gekropen.

Ook een oude windmolen op de rand van de groeve maakt deel uit van het mooie plaatje. Via cirkelvormige paden konden we deze pracht in al z’n variëteiten bewonderen. Enkele waterpartijen waaronder eentje met waterlelies en eentje met een als gezicht opgebouwd watervalletje hadden ook veel bijval. Het cafetaria had uiteraard veel succes in onze groep en er werd, omwille van de warmte, dan ook gretig gebruik van gemaakt. De toiletten konden omwille van de speciale man/vrouwaanduiding op enige interesse rekenen.

Rond het middaguur ging het dan verder noordwaarts naar Jameos del Agua. Jameos zijn putten die ontstaan zijn in het landschap na vulkaanuitbarstingen en waarbij de plafonds van ondergrondse lavakokers deels instortten. Opnieuw was het Cesar Manrique die twee van zulke “putten”, grotten en kokers toegankelijk maakte voor toeristen. In de Jameos del Agua waan je je in een totaal andere wereld.

Eerst kwamen we bij de afdaling in een kleine grot die als bar/restaurant is ingericht. Met als begeleiding rustig kabbelende muziek wandelden we aansluitend langs een onderaards meer, waarin een kleine witte blinde krab leeft die enkel hier wordt aangetroffen. Daarna kwamen we in een ware oase van rust met een mooie tuin en een origineel ontworpen zwembad/vijver.

Aan het einde van deze tuin was er in een diepe grot nog een concertzaal geconstrueerd waarin maar liefst 500 personen kunnen plaatsnemen.

Hier schijnt een bijzondere akoestiek te heersen. In het Casa de los Volcanes kwamen we nog het één en het ander te weten over de vele vulkanen en hun activiteit op het eiland. Enkele ludieke spiegeleigenaardigheden sloten dit magnifieke geheel af.

In het cafetaria werd er nog iets gedronken. Daarna werd er nog een stop voorzien in Arrieta om iets tussen de kiezen te steken. Een ander groepje at in Playa Blanca. Voor één van de reizigers was er in het hotel een hartelijk weerzien met een vriendin die de oversteek gemaakt had vanaf het buureiland Fuerteventura waar zij beroepshalve werkzaam was.

In de latere namiddag werd er wederom door velen gerust, gezwommen of gewandeld en gewinkeld, al naar believen. De zon was volop van de partij en het was, denkend aan het thuisfront en de kille temperaturen, voor ons zalig om bij deze temperaturen te kunnen genieten van alles wat dit eiland ons te bieden had. Rond 7 uur werd er aan tafel gegaan en wederom was de keuze grandioos en overweldigend.

Na het eten bleven de meesten nog op het terras rondhangen om van de dagelijkse muziekshow te genieten, enkele drankjes te nuttigen of om een kaartje te leggen of rummicub te spelen.

Ook deze avond ging iedereen weer voldaan van al het schoons dat ons vandaag gepresenteerd werd, slapen.

Maandag 27 september 2010

2010-10-22T21:48:53+02:00

Na een verkwikkende nacht kondigde een zonsopgang bij een heldere hemel een mooie dag aan.

In het restaurant van het hotel werden we aangenaam verrast door het aanbod dat op tientallen koude en warme schotels voor onze ogen gepresenteerd werd: in elk geval zouden we zeker niet met honger van tafel gaan. Om negen uur reden we richting Nationaal Park Timanfaya. Daarbij kwamen we door een zeer indrukwekkend en schitterend vulkanisch maanlandschap met ruwe brokken van gestolde lava.

Natuurkrachten deden hier tussen 1730 en 1736 de aarde schudden, beven en openscheuren. Gloeiende lava, as, vuur, basaltbommen schoten maanden aan een stuk de lucht in. Dorpen verdwenen, bergen ontstonden, dieren stierven, mensen sloegen op de vlucht naar naburige eilanden. Dit alles werd nauwgezet opgetekend door de pastoor van het naburig dorpYaiza, Lorenzo Curbelo. Het kleurrijke en ruwe resultaat lokt nu jaarlijks duizenden toeristen. Tussen deze vuurbergen reden we naar een mooi en onopvallend in het landschap ingewerkt restaurant. Daar kregen we door sober geüniformeerde mannen enkele demonstraties te zien van hoe heet de aarde daar eigenlijk nog wel is:

een aantal steentjes werd ons in de hand geduwd maar we lieten ze al gauw vallen wegens de warmte, een bussel hooi werd in een kuil gelegd en ontvlamde binnen de 30 seconden, koud water werd in een buis gegoten en we kregen welgeteld 3 seconden om een foto te nemen van het water dat er onder de vorm van stoom als een intense metershoge geiser weer uit te voorschijn schoot, een put in de vorm van een bron fungeerde als barbecue en toen we daarin een kijkje wilden nemen, sprongen we snel weer terug van de hete laaiende lucht die ons in het gezicht blies. Bij het zien van al deze zaken voelden we ons heel klein en nietig worden en onze ogen waren groot als knikkers van verwondering. Na een kijkje genomen te hebben in het winkeltje stapten we op de bus die ons op een 40 minuten durende tocht doorheen het landschap van kraters, basaltrotsen en gestolde lava reed. Muziek in de stijl van Also Sprach Zarathustra, doorspekt met lugubere en tot de verbeelding sprekende notities van de hierboven vernoemde geestelijke begeleidden onze rit. Qua natuur was dit een echt hoogtepunt, iets wat ons nog lang zou bijblijven, mede door de talrijke kleurschakeringen.

Om van de emoties te bekomen, werd er in het restaurant El Diablo nog iets gedronken. Onze volgende stop was aan het dromedarissenstation. Een 200-tal van die beesten lagen te wachten op berijders maar dit stond later in de week voor ons geprogrammeerd. Tijdens de stop werd er nu vooral gekeken en geaaid, wat bij sommige dromedarissen voor enig gesnuif zorgde.

Verder ging het richting Salinas de Janubio, een lagune met zoutvelden die van verre eerder op een make-updoos trok omwille van de vele diverse pastelkleuren die het zout aannam.

De vulkaan El Golfo, die bestaat uit een halve krater, was onze volgende stop. Het strand was er pikzwart en het contrasteerde fel met een groenig meertje ernaast.

De kleur van het meertje wordt door algen veroorzaakt. De gelaagde rotsen gaven een fantastisch schouwspel ten beste van tal van kleuren. Pootjebaden is leuk maar een kleine uitschuiver tegen rotsen door onze pastoor zorgde voor een kleine maar vervelende voetwonde. Gelukkig was deze snel opgelapt. Langs de grillige kust en de ruwe lavablokken reden we vervolgens terug naar Los Hervideros. Dit zijn grotten in de rotsen die deels in de zee liggen.

Met veel lawaai beukten daar de golven woest op de grotten in. Spektakel was er genoeg en één van onze reizigsters miste daardoor een laatste trede en ging plat op de buik. Open knieën en een geschaafde blauwe façade waren het resultaat – gelukkig lapte onze kinesist van dienst met behulp van het autoverbandkistje van een attente Canarische dame onze gevallen engel snel op. De magen begonnen te knorren en in het centrum van Playa Blanca werd er een lichte maaltijd genuttigd of op een terrasje iets gedronken.

Tegen half 4 waren we dan terug in het hotel. Sommigen deden een siësta, anderen togen naar de winkels, er werd gewandeld, gezwommen en gerust. De zon was stralend onze bondgenoot. Voor het avondmaal werd er gezellig samen een aperitiefje genuttigd en gekeuveld op het terras bij o zo aangename temperaturen. Het aanbod in de eetzaal was opnieuw overweldigend en sommigen hadden het echt wel moeilijk om niet van alles te gaan proeven.

In de aanloop naar de eetzaal hadden zich enkele kraampjes met kleding en juwelen geïnstalleerd die de aandacht trokken van sommige van onze reizigers. Helaas sukkelde één van hen daarbij onbewust een drooggelegde binnenvijver in. Het hotel bracht toen roodwitte veiligheidslinten aan om andere vakantiegangers voor dit onheil te behoeden. Voor alle zekerheid werd er toch maar een ambulance opgetrommeld. Onze kinesist van dienst vergezelde de dame en na een klein uurtje konden we hen gaan oppikken, goed ingezwachteld en met krukken. Het hotel stelde een rolstoel ter beschikking. Tijdens de avondshow werd er nog heel wat gebabbeld, gekaart en de geblesseerde swingde zelfs mee in haar rolstoel. Moe maar tevreden toog iedereen die avond naar z’n kamer.

Zondag 26 september 2010

2010-10-23T08:30:16+02:00

Om 4 uur ’s ochtends vertrok aan de kerk van het Heilig Hart een bus met 20 welgezinde parochianen richting Charleroi om zo een zonnige rustvakantie op Lanzarote tegemoet te vliegen. Deze keer had iedereen z’n identiteitskaart mee en ook het reizen met enkel en alleen één stuk handbagage gaf geen problemen qua gewicht en grootte, toch niet in het doorgaan. We hadden immers een grondige briefing gekregen vooraf over wat mocht en wat niet. Een uitloper van een staking van het Franse verkeerswezen en luchtruim gaf echter nog wat vertragingen maar na een goed half uur wachten mocht ons vliegtuig dan toch de reis aanvatten richting zonnig zuiden. De 4 uren van het traject werden gevuld met slapen, praten, suffen, lezen of wat rondwandelen en het toilet verkennen.

Caleta de Famara, één van de langste stranden van Lanzarote. Vanaf het strand hadden we zicht op hoge rotsen en het was er ronduit schitterend. Aangezien de Atlantische Oceaan er danig op inbeukt, is het ook bijzonder geliefd bij surfers.

Bij onze aankomst lag Lanzarote er stralend bij en de temperaturen verschilden dag en nacht met het thuisfront, waar bij velen de verwarming was opgezet de laatste dagen. Zonder enig administratief probleem kregen we 4 ruime wagens ter beschikking en zo konden we al snel richting Teguise rijden. Onze kopman was in het begin een beetje het noorden kwijt of was het de warmte die hem al parten speelde, maar uiteindelijk kwamen we na een paar ommetjes toch op een indrukwekkende markt in de voormalige hoofdstad Teguise terecht. Alle straten waren afgezet en de parkings stonden vol wagens. De kraampjes gaven een bont allegaartje van alle mogelijke artikelen en iedereen van het gezelschap was danig in z’n nopjes. De eerste souvenirs werden al gauw aangeschaft voor zij die nog gewicht over hadden in hun bagage en ook zonnebrillen en zonnemelk gingen vlotjes over de toog her en der.

Rond half drie plaatselijke tijd - we hadden onze uurwerken een uurtje teruggedraaid - ging het richting

Er werd wat gewandeld, een aantal waagden zich met de voeten in het water om pootje te baden en er werd tussendoor ook een licht middagmaal genuttigd. Om half 5 reden we terug richting Teguise. Lia, één van onze medereizigsters, had op voorhand contact kunnen leggen met Antonio, de plaatselijke pastoor, die onmiddellijk bereid was om onze groep een dienst te laten houden. De markt was ondertussen volledig opgeruimd en we konden nu tot dicht bij de kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe rijden waar Dirk ons om 17 uur voorging, bijgestaan door Manu.

De kerk was binnenin heel helder en wit en bovendien rijkelijk voorzien van beelden.

We zagen er ook een Dormitio Mariae, onze Lieve Vrouw is immers niet gestorven maar slechts ingeslapen.

Een klein uurtje later ging het richting hotel. We reden door een opmerkelijk landschap dat zich in allerlei kleuren liet aanschouwen: gaande van zwart tot grijs, over paars, naar rood en bruin. Dat hadden velen onder ons nog nooit gezien. Onderweg reden we ook door het wijngebied La Geria waar we een korte stop inlasten. Hier wordt er gebruik gemaakt van een techniek die “dryfarming” heet: er wordt daarbij een kuil gemaakt met een laagje lavagruis. Dit neemt het vocht op van uit de lucht en geeft het weer af aan de plant. Op die manier krijgt de plant toch voldoende water en door de kuil staat de plant beschut tegen de soms felle wind. Hogere planten zoals druivenranken krijgen als extraatje een muurtje om zich heen. Dit geheel van planten, muurtjes en zwart lavazand gaf ons een magnifiek zicht en er werd dan ook danig gefotografeerd. De strooien hoed van één van onze chauffeurs waaide met een schwung op de baan en werd zowaar 3 maal overreden. Hij kon toch nog zonder verdere ongelukken gerecupereerd en gedragen worden. Ondertussen maakten zij die sandalen droegen ook kennis met het grove lavagruis dat langs alle kanten het schoeisel binnenliep.

Rond half zeven bereikten we in Playa Blanca ons hotel. Het inchecken verliep een beetje stroever dan verwacht maar tegen 7 uur had iedereen z’n ruime kamer ingenomen.

In afwachting van het avondmaal om 8 uur werd er een korte verkenning ondernomen van het hotelterrein en de wandelpromenade bij een ondergaande zon. In het restaurant wachtte ons een meer dan uitbundig en uitgebreid buffet waaruit het moeilijk kiezen was: soep, koud buffet, warm buffet, kaasbuffet, desserten met hopen, veel te veel om op te noemen. Onze groep genoot met volle teugen en aangezien de dag vroeg begonnen was, ging iedereen kort na het eten naar bed.

Vrijdag 2 juli 2010

2010-08-23T20:29:53+02:00

Mijn gsm wekt mij om 5 uur omdat ik voor het ontbijt nog eens in rapken een groet wil gaan brengen aan de grot aan ons Lieve Vrouwke.

Ik wil haar nog een laatste keer bedanken voor de mooie vakantie die ik andermaal mocht doorbrengen, voor het schitterende weer tijdens die periode, om sterkte voor de familie van Rudy, om een goede gezondheid voor al m’n dierbaren en vrienden op het thuisfront en om hopelijk het volgende jaar nog eens te mogen terugkeren.

Om 6 uur ben ik terug om te ontbijten en tegen half 7 komt de bus ons oppikken. Met een kleine vertraging maar met overwegend leuke herinneringen vertrekken we opnieuw huiswaarts. De vlucht verloopt spoedig en we landen tijdig.

Op de schermen verschijnt het bericht dat de bagage wat vertraging heeft, iets wat bij tal van reizigers gegrinnik oplevert. Dat treinen, bussen en vliegtuigen vertragingen kunnen hebben, wisten we al maar dat ook bagage nu al de kwotering krijgt van: delayed, dat was nieuw voor ons.

Het afscheid van m’n twee reisgenoten is hartelijk en welgemeend en we hopen elkaar een volgende keer terug te zien. Adrienne wordt opgehaald en zowel Ghislaine als ikzelf nemen de trein huiswaarts, doch met andere bestemmingen. De temperaturen in België zijn drukkend warm en geven zo’n 37° aan. Dan was het ademen in Lourdes bij gelijkaardige temperaturen toch stukken gemakkelijker. In Gent staat mijn moeder mij aan de bushalte op te wachten en ’s avonds volgt er nog een pannenkoekenavond waarbij ook mijn vader aanwezig is. Ik kan er op verhaal komen en terugkijken op een aangename, zonnige en rustgevende vakantie.

Donderdag 1 juli 2010

2010-08-23T20:32:21+02:00

Mijn laatste volle dag in Lourdes breekt aan en de zon staat’s ochtends vroeg al uitbundig te stralen. Het belooft een zeer zeer warme dag te worden en effectief, later die dag zou ik een thermometer zien met maar liefst 38°. Pffft en om omver te vallen. Van het thuisfront weet ik dat daar eveneens tropische temperaturen heersen en dat er nog steeds geen druppel regen gevallen is. Nou ja, dan zijn de temperaturen hier mooi meegenomen om alvast te wennen aan thuis. Ik geniet van een laatste rustig uitgebreid ontbijt op een deftig uur want morgen is het weer zeer vroeg uit de veren omwille van het vroege vertrekuur. Ik ga nog eens naar de Nederlandstalige mis en opnieuw zie ik de ouders van m’n collegaatje. Na de mis doe ik er nog een uitgebreid praatje mee terwijl we wat over de heiligdommen slenteren.

Zo’n babbel doet altijd deugd. Ondertussen probeert iemand mij te bellen en een paar momenten later zal ik via een voice mail vernemen dat een collega waarmee ik veel contact had ervoor gekozen heeft om twee dagen eerder het leven vaarwel te zeggen. Van zo’n bericht moet je natuurlijk wel even gaan zitten om op adem te komen. Nee, Rudy toch niet. Een kort belletje bevestigt dat ik het niet gedroomd heb en de rest van de dag zal ik er over blijven dubben of we op het werk bepaalde signalen misschien niet opgemerkt hebben. Goh, wat is het lastig om met zoveel onopgeloste vragen te blijven rondlopen en daarbij denk ik ook aan z’n onmiddellijke collega’s uit z’n team en z’n ouders waar hij nog bij woonde. ’s Middags bij de lunch heb ik gelukkig een klankbord bij mijn twee tafelgenotes. Na een kort dutje besluit ik op weg te gaan om de Pic du Jer te bezoeken. Da’s één van de twee toppen die langs weerszijden Lourdes flankeren. Het is zo verschrikkelijk warm dat ik onderweg een koele tussenstop maak in de plaatselijke Carrefour en nog wat vijgenconfituur insla voor iemand van het thuisfront. Een beetje afgekoeld kan ik weer op weg.

Het tandradtreintje brengt me snel naar boven en er zijn ook een aantal mountainbikers in het treintje die vanaf de top een afdaling zullen maken. Omdat het zo stralend weer is, zijn de vergezichten prachtig en weids.

Gelukkig maar dat er ook een beetje wind zit zodat de hitte niet zo heftig aanvoelt.

Vanaf het stationnetje is het nog een kleine klim tot de top en eens boven is het volop genieten en rondkijken. Zalig gewoon.

Het meer van Lourdes zie je mooi liggen en ook de bergen laten zich opnieuw, na een aantal dagen verstoppertje spelen, in vol ornaat aanschouwen.

Vlinders fladderen dartel om de bloemen heen en het doet deugd om de gedachten weer wat vrij te kunnen maken.

Bij het afdalen zit het treintje propvol West-Vlamingen uit de omgeving van Kortrijk. Zij keren terug met een bus naar hun hotel dat zich naast het mijne bevindt, maar toch ben ik voet wel sneller terug. Bij deze hete temperaturen bezoek ik nog eens de lekker koele ondergrondse basiliek. Aangezien deze vol hangt met afbeeldingen van heiligen en zalig verklaarden, neem ik er een paar foto’s van zij die op mijn eerdere reizen al eens een rol speelden : Maximiliaan Kolbe, Franciscus van Assisi, O.L.Vr van Cszestochowa en Karl von Habsburg.

Ons laatste avondmaal smaakt ons goed en een laatste keertje ga ik naar de kaarsjesprocessie.

Ik mag er de Weesgegroeten voorlezen en ik draag ze in gedachten speciaal op aan Rudy. Aan de begeleider der Nederlandstaligen vraag ik om hem ’s anderendaags ook nog eens te willen gedenken tijdens de mis, ook al zal ik er zelf niet meer kunnen bij zijn. Eens terug in het hotel is het tijd om de valies opnieuw te vullen voor de terugreis en onder de wol te kruipen, hoewel wol met die temperaturen niet letterlijk te nemen is …

Woensdag 30 juni 2010

2010-08-23T20:34:04+02:00

De tijd begint serieus te korten en vrijdag zal ik weer thuis zijn. Maar da’s nog te vroeg om nu al aan te denken. Na de mis der Nederlandstaligen zag ik de ouders van een collegaatje van mijn werk. Een paar jaar geleden was ik hen hier ook al eens tegen het lijf gelopen. Het was een hartelijk weerzien. Aan de grot vertoefde ik een tijdje en kreeg daarbij de plaats in het oog waar Bernadetje in 1858 geknield zat.

Aangezien er in de Basilique du Rosaire schitterend opgekuiste mozaïeken hangen van de verschillende mysteries nam ik daar een foto van het blijde mysterie van de geboorte van Jezus. Misschien komt dit later nog eens van pas voor één of andere Kerstimpressie.

Blijkbaar waren de solden vandaag al begonnen in Frankrijk en dat was te merken in de winkels in de bovenstad. Er heerste een drukte van jewelste dus vluchtte ik maar weer terug naar de benedenstad. Voor onze maaltijden zitten we met ons drietjes aan een tafel aan het venster en hebben we een schitterend uitzicht op de Gave, de bergen en de Pic du Jer. De topjes van de bergen waren nog steeds niet te zien vandaag maar dit betekende geenszins dat het in Lourdes slecht weer was, verre van.

In de namiddag was het rusten, lezen en zonnen op het dakterras. Ook Ghislaine kwam er bij zitten en we hebben gezellig kunnen bijkletsen over van alles en nog wat. Tegen 5 uur ging ik nog eens richting Sacramentsprocessie. Weerom waren er heel veel Ieren van de partij en aan de sliert van zieken leek maar geen einde te komen deze keer. Eén ding is zeker : hier vinden ze de kracht om toch verder te willen gaan en door te zetten. En voor de gezonde mensen geldt wellicht dat zij dankbaar en gelouterd terugkeren omdat zij er zo veel beter aan toe zijn met één of ander klein kwaaltje dan diegenen die daar vertoeven met al hun leed en pijn. Het uitgebreide avondmaal in gezelschap smaakt en er wordt weer heel wat afgelachen. Onze Zeeuwse dame begint al een paar woordjes Frans op te steken maar ’t zal toch nooit een vlot en vloeiend gesprek zijn mocht er niet vertaald worden.

Tijdens de kaarsjesprocessie was er een klein meisje dat begeleid door een gitaar een schitterend lied bracht. Dat was toch een kippenvelmoment.

Dinsdag 29 juni 2010

2010-08-21T22:48:07+02:00

Uitslapen tot rond een uur of kwart voor 8: wat een hemelsbreed verschil met het normale uur van opstaan tijdens de werkdagen (4.45). Het ontbijt in het hotel is voor een goeie eter ruimschoots voldoende om het tot ’s middags te kunnen trekken. Tegen half 10 stond weer de Nederlandstalige mis op het programma. Aangezien maan- en vrijdagen typische aankomst- en vertrekdagen zijn voor de Vlamingen, zat er vandaag beduidend veel meer volk in de kapel. Tevens waren er 2 seminaristen aanwezig uit het bisdom Roermond die vanaf volgende maandag de honneurs zouden waarnemen in de begeleiding van de Nederlandstalige bedevaarders. De ene was afkomstig van Keulen, de andere van Vietnam, echte Nederlanders dus

Na de dienst nam ik het busje naar Cité Saint Pierre, waar ik een paar jaar eerder al eens geweest was. Voor wie niet weet wat Cité Saint Pierre is : het is een onthaalcentrum dat aan bedevaarders met beperkte financiële middelen de kans wil geven ook op bedevaart te komen. Ook mensen in spirituele en morele nood kunnen er terecht. Het werd opgericht in 1955 door Monseigneur Jean Rodhain en draait op honderden vrijwilligers die er jaarlijks een aantal weken doorbrengen met de opvang en het verzorgen van deze specifieke bedevaarders. Wat je er zo allemaal kan zien ? Er staat een replica van de schapenstal uit Bartrès waar Bernadetje voor haar voedster de schapen hoedde en die dienst doet als kapel. Er is een groen amfitheater waar openluchtmissen kunnen gehouden worden.

Je kan er ook het kruis bewonderen dat er geplaatst werd door overlevende krijgsgevangenen uit dankbaarheid. Verder kan je er ook een blik werpen op de eenvoudige verblijven en de refter waar de maaltijden genuttigd worden. Na het bezoek ging ik te voet terug naar het centrum van Lourdes, amper een kwartiertje stappen. Het middagmaal verliep weer in het gebruikelijke gezelschap en er werd heel wat afgelachen omdat de taalstrubbelingen en het vermeende (mis)verstaan soms op de lachspieren werkten. Het obligate dutje deed weer deugd en het vertoeven op het dakterras leverde wolkige beeldjes boven de bergen op.

Om de sacramentsprocessie van die dag eens vanuit een andere gezichtshoek te bekijken nam ik stelling in op het hellend vlak om ze vanaf de overkant van de Gave de Pau te zien aankomen.

Ondertussen was er een grote delegatie van Ieren in Lourdes aangekomen en deze keer hadden zij het voortouw mogen nemen in deze processie. Wat er zo speciaal is in Lourdes is dat er nogal wat in het Latijn wordt afgezongen. Jammer genoeg ben ik van een te jonge generatie die deze gezangen niet meer automatisch geleerd heeft maar de techniek in de ondergrondse Pius X basiliek zorgt ervoor dat er perfect kan meegezongen worden via de ondertiteling op de rondom uitrollende videoschermen.

Na nog wat rondgestruind te hebben in de boekhandel en hier en daar toch een souverniertje gekocht te hebben voor het thuisfront ging het richting hotel voor het avondmaal. Deze keer schotelde het menu ons het volgende voor : tomatensoep zonder ballekens, kaastaart, zalmforel met gestoomde aardappelen en vichywortelen, een kaasbordje en ijs (dat ik aan mij liet voorbij gaan). Uit volle borst zong ik weer mee tijdens de kaarsjesprocessie en ook het voorlezen tijdens de rozenkrans vlotte goed. ’t Is telkens weer leuk om dezelfde gezichten van de vorige dagen terug te zien. De Polen komen ook steeds massaler naar Lourdes afgezakt en ook Tamils zie je telkens weer opduiken.

Zelfs delegaties uit Oekraïene zijn van de partij. Na afloop liep ik Ghislaine nog tegen het lijf en samen dronken we nog iets op een terrasje. Dat Spanje die avond z’n match gewonnen had op het WK en doorging naar de volgende ronde was overduidelijk in de straten van Lourdes : auto’s toerden toeterend door de stad en Spaanse vlaggen die overdag gebruikt werden tijdens de processies werden nu langs alle kanten rondgedragen en -gereden. Viva España !

Maandag 28 juni 2010

2010-08-23T20:34:59+02:00

Normaal gezien zou ik vandaag graag eens een fiets gehuurd hebben om tot in Cauterets te fietsen via een voormalig treintraject, maar aangezien de wolken boven het gebergte bleven plakken, riskeerde ik mij dat niet. Dan maar veilig opnieuw in een droog en warm Lourdes gebleven. In de kapel Maximiliaan Kolbe om half 10 nog maar eens de mis der Nederlandstaligen bijgewoond en daarna de verschillende boven elkaar liggende kerken bezocht : onderaan is er de Basilique du Rosaire, in het midden de crypte en bovenaan de kerk van de Onbevlekte Ontvangenis. Aansluitend een toertje gedaan langs de bronnen, de grot, de kaarsen, de baden en de Gave en zo terug via de overkant langs de Weg van het Water om tegen het middagmaal in het hotel te zijn. Vakantie is toch leuk als je ook eens een middagdutje kan doen, iets wat in gewone werkweken helemaal niet kan. In de namiddag besloot ik een bezoekje te brengen aan het kerkhof in de bovenstad van Lourdes waar een hele boel familieleden van Bernadette Soubirous samen begraven liggen. Via het Cachot en het kasteel van Lourdes ben ik op m’n wandel naar de andere kant van de heiligdommen afgezakt. Rond het Bretoens kruis stonden heel wat kruisen van verschillende bedevaartgroepen geplant, dat allemaal in het kader van het jaarthema (Met Bernadette het kruisteken maken). Na al die jaren was er voor mij nog een nieuw te bezoeken punt: de kapel van Carmel. Die was te bereiken langs een weg achter de Bernadettekerk. Grappig zicht op weg naar daar : daar zat een priester biddend te genieten van de volle zon, met z’n bovenhemd naast zich . Het kleine hekje om de heiligdommen via de weide te verlaten was gemakkelijk te vinden en toen ik bijna de hoop opgaf om de kapel te vinden stond daar een poort wagenwijd open. Bij het betreden van de kapel van de Carmel sloeg een overweldigende geur van lelies mij om de neus. Twee zusters zaten er in stille aanbidding. Het uitzicht vanaf de trappen van de kapel over de heiligdommen was eens iets anders. Via de boekhandel waar ik eens rondsnuisterde, ging ik terug naar het hotel voor het avondmaal. Verhalen met de tafelgenotes werden uitgewisseld en het uitgebreide diner smaakte zeer. Onze Zeeuwse Adrienne was uitermate in haar nopjes want Nederland ging door naar de volgende ronde. Aangezien ik vanaf vanavond wou meezingen en voorlezen tijdens de kaarsjesprocessie ging ik tegen 20.30 uur naar de plaatsen voor het portaal van Rozenkransbasiliek. Onder leiding van de dirigent vond een kleine repetitie plaats.

Sevilla was alom vertegenwoordigd tijdens de processie en bracht tussen de mysteries door zelfs een ode aan Maria met een solozangeres. Na afloop zong hun aanwezige koorgroep nog enkele hommages aan Maria.

Begeleid door een aantal gitaren, dansten een aantal señoras en caballeros een paar sevillanas, en dat allemaal voor de ogen van hun aanwezige bisschop die duchtig op de maat meeklapte. Ambiance.

De mensenstroom volgend richting hotel viel het andermaal op dat de terrasjes daar elke avond toch gouden zaken doen, tot een stuk in de nacht.

Zondag 27 juni 2010

2010-08-23T20:35:52+02:00

Zondag is traditioneel dag van de internationale mis in de ondergrondse basiliek. Vroeg opstaan is dan de boodschap wil je een zitplaats hebben, maar daarvoor was ik helaas te laat. Dan maar twee uren rechtgestaan. ’t Blijft een indrukwekkend spektakel met die ganse sliert priesters en talloze vlaggen van her en der ter wereld. Bij het begin wordt er immers in de 6 gangbare talen een welkomstwoord gesproken tot de verschillende groepen die aanwezig zijn van overal ter wereld. Met gepaste fierheid volgt er dan een defilé van de vaandeldragers van de verschillende aanwezige groepen. Via beeldschermen kan iedereen de ganse dienst volgen met de nodige ondertitelingen. Professionalisme ten top heet dat. Na deze dienst kocht ik enkele kaarsen omwille van de intenties die ik meegekregen had van kennissen en vrienden van het thuisfront en ging deze, na een passage door de grot der verschijningen en een groet aan ons Lieve Vrouwke, branden. Voilà zie, deze kaars zet mijn gebed verder, zelfs in het Nederlands. Die middag was ik een beetje later aan tafel maar de hoofdgerecht deed denken aan het thuisfront : kip met frietjes, lekkerrrrrrrrrrr. De temperaturen zaten beter die dag, zo rond de 25 graden maar boven het gebergte hingen pakken wolken, iets wat je vanaf het terras op het dak van m’n hotel heel mooi kon waarnemen. Een rustnamiddag op dit terras, met een goed boek, waarbij ik ook de kaartjes voor het thuisfront klaarstoomde, deed deugd.

Bij de sacramentsprocessie hadden Murcia en Cuenca deze keer de leiding.

Oh ja, ieder jaar is er ook een thema waarrond gebeden en gewerkt wordt in Lourdes. Dit jaar is dat : met Bernadette het kruisteken maken.

Bij het buitenkomen van de ondergrondse basiliek stootte ik op de reusachtige kaars die de bedevaarders uit Sevilla met hun groep aangekocht hadden en naar de grot zouden dragen om te laten branden. Van een mastadont gesproken, maar zo staan er nog een aantal hoor. Na het avondmaal en de traditionele kaarsjesprocessie liep ik Ghislaine nog tegen het lijf en nam ik van haar een foto aan de Gekroonde Lieve Vrouw.

Vlak voor het binnengaan van ons hotel liepen we een deel van de groep van Sevilla tegen het lijf die er een avondje verkleedanimatie met hun zieken opzitten hadden en de gitaren en gezangen galmden alom.

Je moet niet denken dat er in Lourdes geen ambiance kan gemaakt worden en dat iedereen daar een ganse tijd bloedserieus rondloopt met uitgestreken gezichten, helemaal niet. Waarom zou ik er anders ieder jaar weer naartoe getrokken worden alsof er een onzichtbare magneet aanwezig is.

Zaterdag 26 juni 2010

2010-08-21T22:56:52+02:00

Na het lekkere ontbijt ging ik op weg om eens in de bovenstad van Lourdes op verkenning te gaan. Ik kon me niet houden om eerst m’n hoofd eens binnen te steken in het fabriekje waar ze tal van heiligenbeelden maken en met de hand beschilderen. Er is daar immers een permanente tentoonstelling van heiligenbeelden – kijk maar. In de bovenstad, nabij het casino, waren er, omwille van de kermis, tal van vliegers uitgestald wat een grappig, kleurrijk en klepperend spektakel opleverde.

Via het poortje waarlangs Bernadetje indertijd richting pastorij ging om op vraag van ons Lieve Vrouwke aan de pastoor te vragen om een kapel te bouwen aan de Gave, ging ik richting parochiekerk waar Bernadetje gedoopt werd. Onderweg terug naar het hotel zag ik een thermometer de gezegende temperatuur van 38 graden aangeven. Sjonge, dat beloofde voor de uitstap die in de namiddag gepland was. Het middagmaal was opnieuw zeer copieus en lekker.

Deze keer stond er nadien geen dutje op het programma maar wel een uitstap richting bergen. Goh, wat zijn de Pyreneeën toch een mooi en groen gebergte. Ik heb ze trouwens veel liever dan de Alpen, maar ieder z’n smaak natuurlijk. Prachtige vergezichten waren ons gegund maar in de verte zagen we ook de wolken samenpakken – afwachten maar, een regenjasje hoort tot m’n standaard uitrusting bij uitstappen richting bergen. Op 1474 m hielden we halt voor een klein uurtje op de Col du Soulor, één van de cols die nogal dikwijls beklommen wordt tijdens de Tour de France. Trouwens, de Col de l’Aubisque, die daar vlak naast ligt, was afgesloten omdat ze, ter voorbereiding van een passage tijdens de Tour de France, het wegdek aan het bijwerken waren.

Aansluitend ging het richting Lac d’Estaing dat ik op al die jaren dat ik Lourdes al bezocht heb nog nooit gezien had. Het meer lag mooi ingebed tussen de bergen en gaf tal van wandelmogelijkheden. Helaas voor velen viel er toen een buitje uit het dikke wolkenpak maar zoals reeds gezegd, een regenjasje is standaard en kwam dus goed van pas. De bui weerhield mij er niet van om de omgeving te verkennen en enkele wandelmogelijkheden te proberen. De eerste poging werd mij echter geblokkeerd door enkele paarden op de weg die mij tot terugkeren noopten. ’t Zijn en blijven dieren die in het wild leven en dus keerde ik maar liever op m’n passen terug en nam dan maar een andere wandelweg. Die gaf me mooie uitzichten en de bui dreef ook snel weg. Temperaturen draaiden daar rond de 22 graden, groot contrast met die middag in Lourdes. Rond een uur of 5 ging het opnieuw richting hotel waar we tegen 7 uur opnieuw de benen onder tafel konden steken. Bij het afstappen van de bus sloeg de hitte die in Lourdes hing ons opnieuw in het gezicht. Na een kleine opfrissing staken we opnieuw de beentjes onder tafel.

Na het eten zelfde ritueel, richting heiligdommen voor het bekijken van de kaarsjesprocessie, nu onder leiding van Spanjaarden van Cuenca. Ja, de periode dat ik daar vertoefde, was er een ware invasie van het Iberisch schiereiland. Weerom stralende zon en zeer veel volk op de been. Een verkwikkende en diepe slaap was de afsluiter van een mooie dag.

Vrijdag 25 juni 2010

2010-08-21T22:59:26+02:00

Naar jaarlijkse gewoonte stond er weer eens een tripje naar Lourdes op m’n programma.

Voor het krieken van de dag werd ik thuis opgehaald door mijn reisbureau en na een klein uurtje op Zaventem netjes gedeponeerd. Ik was in blijde afwachting van twee dames die ik tijdens vorige reizen leren kennen heb en waarvan ik wist dat ze ook dit jaar gedurende dezelfde periode in hetzelfde hotel zouden vertoeven. Adrienne, onze half Nederlandse (eigenlijk Zeeuwse) half Belgische vriendin kwam er als eerste door, Ghislaine, onze Waalse een tijdje later. Het weerzien was fijn en er was veel bij te praten na al die tijd. Er werd ook gedurig vertaald van Nederlands naar Frans en omgekeerd. Met een kleine vertraging vertrok het vliegtuig richting Tarbes maar het haalde z’n vertraging ruimschoots in. De bagage kwam in Tarbes zeer snel de loopband opgedraaid en we konden met 2 bussen ook snel naar het hotel vertrekken. Aangezien Adrienne nogal wat bagage en toebehoren mee had, dachten we dat zij in een taxi gestopt was en reeds vertrokken was richting hotel. Onthaal en inchecken in Hotel Best Western Christina verliepen van een leien dakje en ik kreeg de kamer van altijd. Toen ik echter, na het uitpakken, het hotel wou verlaten om de Nederlandstalige mis te gaan bijwonen in de kapel Maximiliaan Kolbe, stond Adrienne pas aan de receptie. Zij was niet, zoals gedacht, in een taxi gestopt maar was, op aanraden van de Jetair hostess, in de luchthaven teruggekeerd om een klacht te formuleren m.b.t. een verloren voorwerp. De hostess was dit aansluitend vergeten omdat ze geen aanwezigheden opgenomen had in de bussen en had de bussen zonder ons Adrienne laten vertrekken. De Franse taal niet machtig is Adrienne er dan toch in geslaagd om een taxi naar het hotel te nemen; van een afknapper gesproken om een vakantie te beginnen.

De zon was al volop van de partij en het beloofde een zeer warme dag te worden, zoals die in Lourdes nogal dikwijls kunnen voorkomen. Na de mis in de kapel ging het richting Hotel Alba voor een verwelkoming in het Nederlands door de Jetair hostess. Wat een verschil met de hostess van twee jaar geleden die vol vuur over Lourdes en ons Lieve Vrouwke kon spreken ! Voor de huidige hostess telde enkel het feit om bussen vol te krijgen voor excursies, mensen die er voor een eerste keer kwamen, zaten er was beduusd bij want er werd geen uitleg gegeven over de verschillende uitstappen, diensten, processies, en ze werden met een pover plannetje en een lijstje van excursies zonder inhoud op pad gestuurd. Nu ja, ons niet gelaten, we kenden Lourdes al zoals onze broekzak.

Tegen 12 uur konden we aan tafel aanschuiven en van het hotel uit hadden ze ons alle drie samen aan één tafel geplaatst : gezellig want zo konden we veel bijkletsen in twee landstalen. Nicolas, onze supergedienstige garçon, was ook weer van de partij en ook hij was blij ons terug te zien. Na het lekkere eten (voorgerechtje, hoofdgerecht en dessertje) trok ik naar m’n kamer voor een welverdiend tukje. Tegen 14.30 uur stond ik paraat aan de gekroonde Lieve Vrouw om een tochtje mee te doen met Marc, de begeleider van de Nederlandstaligen. Aangezien we, omwille van de extreem warme temperaturen, maar met weinigen opgedaagd waren, kregen we een exclusieve mini tour. Eerst ging het naar het gele vierkantje over de brug van de Gave vanwaar Bernadetje de laatste verschijning kon volgen. Aansluitend gingen we binnen in de Accueil Jean Paul II naar het dakterras vanwaar je een schitterend uitzicht hebt naar de heiligdommen. In de transitruimte voor de zieken hangen ook de foto’s van de evolutie van de gebouwen van de heiligdommen door de jaren heen. Voorbij de Bernadettekerk werd onze aandacht getrokken door een olijfboom en marmeren beeld van de hand van Maria de Faykod. Het kwam er uit dankbaarheid van Istvàn Regöczi aan het volk van België dat hem in moeilijke communistische tijden in Hongarije in de jaren ’20 en ’30 opving en hem ertoe aanzette om voor priester te studeren. We volgden ook nog de nieuwe kruisweg voor de zieken, ook allemaal schitterende beelden van de hand Maria de Faykod. Het effect van het spierwitte marmer tegen een staalblauwe hemel was oogverblindend.

Na deze rondleiding was het tijd voor een verfrissing op één van de vele terrasjes in de straatjes rond de heiligdommen, keuze te over hoor. Tegen 17 uur begon de Sacramentsprocessie op de esplanade, deze keer waren het voornamelijk deelnemers van Girona, Noord-Spanje. Gelukkig maar dat de ondergrondse basiliek een beetje koelte bood bij deze helse temperaturen van halverwege de 30 graden. Om 7 uur werd er weer aan tafel aangeschoven: een groentenroomsoep werd gevolgd door een pizza royale, heerlijke hoki met bloemkoolgratin werd bekroond met een bordje kaas en afgewerkt met appeltaart. Ja, van eten en logement mag er in hotel Christina echt niet geklaagd worden. Daarom keer ik er ook elk jaar terug. M’n tafelgenotes hadden erg de babbel in die avond en het vroege opstaan eerder die dag liet zich bij hen nog helemaal niet voelen. Bij de hostess die langs kwam schreven Ghislaine zich nog in om ’s anderdaags mee op uitstap te gaan richting Col du Soulor en Lac d’Estaing. Om de calorieën eraf te krijgen stapte ik via de trappen richting heiligdommen omdat ik de kaarsjesprocessie van die avond wou bekijken vanaf de hellende vlakken om enkele foto’s te kunnen nemen. Aangezien je in Lourdes nooit weet of er niet eens een klaterend onweer zal losbarsten ’s avonds wou ik elk droog moment zo veel mogelijk benutten.

Weerom waren het Spanjaarden, deze keer uit Barcelona, die de leiding hadden. Er was heel veel volk op de been maar het weer was dan ook subliem. De terrasjes zaten overvol na afloop van de processie en op de esplanade kon ik met de avondverlichting nog enkele mooie foto’s nemen van zowel de bovenste kerk als van de voorkant van de Basilique du Rosaire.

Eens terug in het hotel duurde het geen 5 minuten voor ik in een diepe deugddoende slaap viel.

Vrijdag 14 mei 2010

2010-06-07T19:10:36+02:00

Helaas komt aan alle mooie liedjes een einde en zo ook aan ons schitterende verblijf op het eiland Madeira, de kus van God. Het was vroeg opstaan geblazen maar toch konden we al om half 7 aanschuiven aan het ontbijtbuffet.

Vertrekuur was voorzien om 7 uur en we werden uitgewuifd door de ontbijtserveerster van dienst. Na onze busjes nog eens volgetankt te hebben, waarbij onze pastoor Dirk een klein stalletje in een rotswand opmerkte, ging het richting luchthaven. De bagage en reizigers werden aan de vertrekhal gedeponeerd en de chauffeurs gingen de busjes probleemloos binnenleveren. Gelukkig was de luchthaven opnieuw open, want de aswolk had ook Funchal parten gespeeld en tot sluiten gedwongen op maan-, dins- en woensdag. En gelukkig hadden ze op donderdag de chaos grotendeels kunnen wegwerken.

Het inchecken van de koffers verliep probleemloos en er werd geduldig gewacht tot we rond half 10 door de gate ons vliegtuig in mochten. Eén van de reizigsters was er echter in geslaagd om toch nog eens een knieval te maken zonder veel erg, gelukkig maar. De boordcommandant lichtte ons in dat we nog een half uurtje zouden “surplacen”. Het opstijgen verliep vlotjes en eens we op kruishoogte waren, kregen we een lekker maaltje geserveerd: pasta met kippefilet, gevolgd door een stukje chocolade. Het was geen vergelijking met wat we de vorige dagen in het hotel geserveerd gekregen hadden, maar de magen knorden toch tevreden over deze vulling. De tijd werd verder doorgebracht met het bekijken van de aangeboden film “Alvin and the chipmunks”, een uiltje vangen, wat keuvelen en terugkijken op de voorbije vakantie. Pastoor Dirk zag z’n dorpsgenoten uit Zonnegem opnieuw en er werden enkele uitwisselingsfoto’s genomen.

Na een veilige vlucht van ongeveer 3 uur ¾ landden we in Zaventem. De assistentie stond opnieuw paraat om enkele van onze mensen met wagentjes doorheen de lange gangen van het luchthavengebouw te loodsen. De bagage liet niet zo lang op zich wachten en dezelfde chauffeur die ons bij het doorgaan had gebracht, stond ons opnieuw op te wachten. Deze keer was er echter ook een kleine delegatie supporters die één van de reizigsters persoonlijk kwam oppikken. Het deed haar zichtbaar plezier, maar ze stond erop om, na haar terugkeer met haar kinderen en kleinkinderen, toch nog naar de kring van het Heilig Hart gebracht te worden, waar we nog een kleine afscheidsdrink hielden. Dat mocht eigenlijk wel voor die éne keer dat we op een treffelijk uur huiswaarts konden keren. Links en rechts werd er een klein traantje weggepinkt bij het afscheid nemen en het was duidelijk dat er ook deze keer volop zou uitgekeken worden naar de reünie binnen onafzienbare tijd.

Bedankt mede-bedevaarders voor het bijdragen aan de serene sfeer en ambiance tijdens de reis en de discipline die jullie elk hadden.

Bedankt ook om zo uitgebreid commentaar te leveren op het doen en laten van onze mascotte Pigou tijdens de busritjes zodat z’n baasje veilig het stuur kon houden en meeleven met de kleine, soms geurige avontuurtjes van het beestje na het eten van enkele witte boontjes.

Bedankt chauffeurs voor de veilige en behouden ritten door de talrijke, soms bochtige tunnels, over de wel heel bergachtige wegen die soms extreem steil aandeden, zowel op- als neerwaarts.

Bedankt Myriam voor de dagelijkse inspirerende vitamine-tekstjes die we bij het ontbijt mochten ontvangen en doornemen.

Bedankt aan onze medereizigster Lia die zo snel het Portugees onder de knie gekregen had zodat we soms een beroep op haar konden doen om de weg te vragen of een depannagedienst te bellen.

Bedankt talrijke engelbewaarders om onze mensen veilig door alle voor”vallen” geleid te hebben en om ook snel de nodige hulp of oplossing gestuurd te hebben bij een lege accu of ontbrekend busje.

Bedankt pastoor Dirk en reisleider Robbie om ons weer een schitterende bedevaartreis voorgeschoteld te hebben waar we nog lang met genoegen zullen op terugblikken, ondanks het hindernissenparcours dat eraan vooraf ging en dat teweeg gebracht werd door een hardnekkige Ijslandse aswolk. We kijken al volop uit waarheen jullie ons volgend jaar weer heen zullen brengen.

Donderdag 13 mei 2010

2010-06-07T19:08:37+02:00

Aangezien het vandaag onze laatste volle dag ter plaatse was, werd het ontbijt nog één keer op een redelijk uur gehouden (hoewel 8 uur voor nogal wat van de overwegend gepensioneerde reizigers redelijk vroeg was).

Onze eerste stop was voorzien in Camacha, een landelijk dorp dat niet alleen bekend staat om de rieten vlechtwerkindustrie, maar tevens de locatie was waar voor het eerst in Portugal voetbal gespeeld werd (1875). In O Relogio (met klokkentoren) bevindt zich een groot atelier met winkelruimte waar het plezant rondneuzen was en waar we, naast een dierentuin in riet, ook handwerkers bezig zagen. In het aanpalende café werd er van een koffie genoten maar aangezien we het geluk hadden de hypermoderne São Lourenço kerk open te vinden, werd er ook daar nog een bezoekje gebracht. In deze heldere lichte kerk vonden we als aandenken een bijzonder bidprentje van Onze Lieve Vrouw van Fatima. We zagen ook de traditionele passiebeelden die zich in alle Portugese en Noord-Spaanse kerken bevinden. Opnieuw wou er een reizigster bijna door de knieën gaan maar door haar alerte reactie kon ze dit verhinderen. We hebben waarlijk engelbewaarders mee op deze bedevaart, zoveel is zeker.

We zaten net op tijd in de busjes toen de hemelsluizen kort open gingen, maar eens onderweg naar onze volgende stop in het zuiden, Ribeira Brava, was de lucht weer stralend blauw en spreidde de zon haar warmte over ons uit. Zoals het woord het zegt: Wilde Rivier en we zagen dat in februari de zondvloed hier hevig had huisgehouden: relingen waren vervangen door betonblokken en een brug was verdwenen. Een bezoekje aan de São Bento kerk was meer dan de moeite waard en daarmee werd er teruggedacht aan onze reis van vorig jaar omdat we in de kerk ook beelden zagen van de Heilige Benedictus en Scholastica, 2 van onze toenmalige “begeleiders” in Norcia. Ook hier waren het de glazuurtegels (azulejos) en bladgoud die de decoratie van de kerk uitmaakten, naast 2 indrukwekkende lusters. Een aangename plek om iets te eten en de laatste kaartjes te schrijven, was de door platanen halfoverschaduwde boulevard langs de oceaan. Ook de winkeltjes konden nog op onze interesse rekenen. Door een grot wandelend konden we ook nog genieten van een uitzicht op de ruige zuidkust. Goh, wat zullen we zulke pareltjes natuur missen eens we terug in België zijn!

Rond kwart na 1 ging het opnieuw de hoogte in en kwamen de wolken opzetten. Onderweg waren veel brokken puin te zien en waren er nogal wat stukken weg onderbroken die via alternatieve kronkels opgevangen werden. De opruimingswerkers hadden daar nog de handen vol en we voelden, naast medelijden, ook vooral bewondering voor de getroffen bevolking dat ze er zich met zoveel moed en doorzettingsvermogen probeerden door te worstelen.

Halverwege werd er een stop gehouden om enkele fotootjes te nemen en zagen we de typische terrasbouw. Op de Encumeada-pas was er een mistige stop en werd ons helaas het uitzicht benomen op de noordkant van het eiland. De rit over de kale hoogvlakte Paúl da Serra ging grotendeels door de mist en we zagen dat de temperaturen van 22° naar 4° gedaald waren. Aangezien dit de enige vlakte is, was het dan ook niet verwonderlijk om hier enkele loslopende koeien te zien.

Chauffeur 1 had weer danig op het gaspedaal geduwd zodat we eventjes dachten dat we hem op een splitsing kwijtgespeeld waren, maar een paar km verder stond hij ons braaf op te wachten. Via een lange afdaling ging het naar het zeer zonnige Porto Moniz en opnieuw 20°. Zeewaterbaden tussen lavarotsen zijn hier het handelsmerk en een wandeling naar enkele rustpunten hiertussen was een aangename verpozing.

Onze laatste stop van de dag was aan de kerk van Boaventura waar we onze afscheidsmis en tevens Onze-Lieve-Heer-Hemelvaart konden vieren. Alles was mooi voorbereid door de plaatselijke kosteres en de mis verliep vlekkeloos. Na het nemen van de groepsfoto voor het altaar slaagden we er echter in om de paaskaars met bloemstuk tegen de grond te kegelen en zal die parochie het verder met een geblutste kaars moeten stellen.

Op de kiosk voor de kerk werd er nog een glaasje Maderawijn geschonken door onze pastoor t.g.v. z’n 50^ste verjaardag en aansluitend ging het hotelwaarts.

Een stevig driegangenmenu (forel of gyros) stond ons te wachten en dit werd afgerond met een typische honingcake, iets wat door velen als veel te zwaar werd bevonden. Een woordje van dank met overhandiging van een presentje (tafelkleed met borduurwerk) viel de chauffeurs te beurt. Er werd nog wat gespeeld in de bar: kaarten en rummicub, maar aangezien we extra vroeg moesten opstaan ’s anderendaags werd de riem er iets vroeger dan anders afgelegd, zodat ook de valiezen nog keurig konden gepakt worden.

Woensdag 12 mei 2010

2010-06-07T19:06:24+02:00

Deze ochtend was de zonsopgang danig verstopt achter de wolken maar na ons uitgebreide en lekkere ontbijt stond Laura ons al op te wachten om ons weer zoveel mogelijk te vergezellen op onze daguitstap.

Opnieuw ging het richting zuidkant van het eiland en onze eerste stop had eigenlijk de Botanische Tuin van Funchal moeten zijn, maar werd, via ultrasmalle, bochtige en steilstijgende baantjes, waarbij chauffeur 2 een paar keren door het onverwachte stoppen van chauffeur 1 stilviel en met brullende motor en handrem op weer kon aanzetten, Monte, een klein dorpje benoorden Funchal. Dit dorpje is een gekend bedevaartsoord – enerzijds omwille van Nossa Senhora do Monte en dit al sinds de 15^de eeuw toen er een verschijning aan een herderinnetje was (dit staat trouwens afgebeeld op een typische afbeelding in azulejos aan de voorzijde van de kerk) – anderzijds omdat de kerk met barokgevel eveneens de eenvoudige grafkapel omvat van de laatste keizer van Oostenrijk, Karl von Habsburg, die in 2004 door de vorige paus zalig verklaard werd. Karl vertrok, na WO I en de val van het Oostenrijkse rijk, als banneling naar Madeira, waar hij in 1922 overleed.

Monte ligt volop in het groen en biedt een weids uitzicht over Funchal en z’n haven. Vele moedige bedevaarders deden de moeite om de 74 basalten treden te beklimmen om een blik te werpen in het interieur van de kerk. Onderaan de trappen was er ook nog een andere attractie te zien. Daar vertrokken immers de bekende mandsleeën die bestuurd worden door twee mannen in typische witte kledij en strohoed. Slechts 2 van onze reizigers zouden het aangedurfd hebben zich hierin te wagen maar na een korte stop in het plaatselijke cafeetje werden de reizigers opgepikt door de busjes om hen een kleine kilometer verder naar de kabelbaan richting Botanische Tuin te brengen. In deze omgeving stond tot voor de zondvloed van 20 februari een kleine kapel maar deze was compleet weggespoeld en er waren daar nog zware werken aan de gang om het puin te ruimen. Hier hoorde onze pastoor door 3 personen z’n eigen dialect spreken en uiteindelijk bleek dat deze mensen afkomstig waren uit het dorp van z’n grootouders en die zelfs gekend hadden. De wereld werd er een stuk kleiner door.

De kabelbaan was voor velen een hele belevenis omwille van de grote hoogte en stilte die je somtijds gewaar werd, en bij het verlaten van de ”eitjes”, waar je met 6 in kon, kochten een aantal bedevaarders zelfs de aangeboden foto als aandenken. De baai van Funchal lag er vanaf de vele terrassen schitterend bij.

Na een kort middagmaal rond de cafetaria werd de tuin verkend en zagen we strelitzia’s, clivia’s, monbretia’s, bruidsluiers, rozen, lelies, cactussen, vetplanten, agaven, hagen in grillige vormen, palmbomen, kruiden allerhande, kortom veel natuurschoon in allerlei vormen, kleuren en geuren.

Pigou kon aan de verleiding niet weerstaan om in een soort levada te springen die eruitzag als aangelegd gras doch water verborg. Het drijfnatte beestje werd door een attente reizigster met een alcoholzakdoekje van het groen bevrijd, waardoor het plots een sterk geurend hondje werd. De Botanische Tuin vierde dit jaar, net zoals onze pastoor trouwens, z’n 50^ste verjaardag. In een uithoek was er een gedeelte met daarin bonte papegaaien en enkele pauwen.

Toen onze groep daar ronddoolde, ontstond er een gekrijs van jewelste. Eerst dachten we dat het met Pigou te maken had, maar bij het uittrekken van rode vesten ging het volume van de vogels direct een toontje lager. Aan het einde van het bezoek trokken de chauffeurs met de kabelbaan weer terug naar de busjes terwijl de groep van het zonnetje genoot. In het eitje genoot Pigou zichtbaar van het uitzicht.

Waarom moest er ons echter, in Gods naam, zo een reusachtige vrachtwagen tegenkomen tijdens de rit over de holle smalle weg naar de uitgang van de tuin? Gelukkig kon de passage stilstaand gebeuren met ingeklapte spiegel, maar chauffeur 2 hield op dat moment toch even het hoofd vast en de ogen dicht om de nabijheid niet te moeten zien. De groep werd verder feilloos opgepikt en onderweg werd er nog een halt gehouden in Santa Cruz omdat we dorst hadden.

De nogal donkere kerk São Salvador met drie schepen verborg een aantal pareltjes. Onze zuster zag er de beeltenis van de Heilige Margaretha van haar orde en een sublieme beeldengroep toonde het laatste avondmaal en voetwassing. In São Jorge werd er nog een poging ondernomen om een mis bij te wonen maar uiteindelijk bleek het om een rozenkrans te gaan.

Eens terug in het hotel werd er na een aperitief tegen 8 uur aan tafel gegaan. Asperges als voorgerecht werden gevolgd door een vleesbrochette of zwaardvis en heerlijke aardappeltjes met slaschotel en afgerond met een dessert.

Een spelletje rummibcub of kaarten sloot de dag in stijl af.

Dinsdag 11 mei 2010

2010-06-07T18:54:39+02:00

Het ochtendgloren kon deze morgen weer volop aanschouwd worden aangezien er veel minder wolken aanwezig waren dan de dag voordien. Het ontbijt met ondermeer verse fruitsla kon op blijvend veel bijval rekenen en de gezichten zaten lachend en glunderend aan tafel.

Vandaag ging de tocht door vele tunnels en over autostrades over Funchal richting Camara de Lobos, een vissersplaatsje aan de zuidkust van Madeira. De naam van dit dorp betekent letterlijk “Kamer der Wolven” waarmee verwezen werd naar de vele zeerobben die hier in vroegere tijden langs de kust zaten, maar nu een rustiger onderkomen gevonden hebben op de wat verder gelegen Ilhas Desertas. Onderweg passeerden we ook vele banaanplantages die zich langs deze zonnige kant van het eiland bevinden. Het was de bedoeling een mis te vieren in de pittoreske visserskapel in het haventje doch helaas was ons een paar dagen voor ons vertrek ter ore gekomen dat het pastoortje waarmee de afspraak vastgelegd werd ondertussen overleden was. Ter nagedachtenis aan hem, maar ook aan de vele slachtoffers van de zondvloed van eind februari die ondermeer dit dorp en grote omgeving trof, baden we een tientje. Op de kade naast de kapel, maar ook in de straten errond, troepten vele mannen samen die blijkbaar hun tijd vulden met kaarten, domino spelen en over koetjes en kalfjes praten. De tijd scheen er geen vat op te hebben en verder vielen ook de talrijk aanwezig schooiershonden alom op. In het natuurlijke haventje, ingebed tussen lavarotsen, waren vissers bezig met het versnijden van pas gevangen vis.

Door de hoofdstraat met talrijke winkeltjes met ondermeer heiligenbeelden ging het richting Igreja São Sebastião. Deze rijkversierde kerk met taferelen uit het leven van de heilige Sebastiaan maakte, mede door een fijn Heilig Hart beeld, veel indruk op onze reizigers.

Aansluitend was het tijd voor een terrasje in het zonnetje of een toertje door het dorpje. Steile, hoge kliffen, bijna loodrecht in zee, waren te zien vanaf een mooi bordes met een leuke waterpartij.

Mascotte Pigou had het zeer naar z’n zin en kon rekenen op veel bijval van een klein Madeirees meisje dat er haar hartje aan verpand had eens ze begrepen had dat hij niet zou bijten. Ondertussen konden ook de reisleiders in zee of aan de waterpartij de voeten wat verfrissen. Doch onze halte in het dorpje zou door een platte batterij van één van de busjes (Robbie, altijd nagaan of de lichten wel uit zijn ) wat langer duren. Terwijl de reizigers opnieuw naar het bordes met leuk restaurant togen om de inwendige mens te voeden, werd er dankzij de Portugese kennis van één van de reizigsters telefonisch contact gelegd in het parkeerhuisje om een technicus ter plaatse te roepen. Startkabels waren er in onze busjes immers niet aanwezig. De depannagedienst liet gelukkig niet al te lang op zich wachten en terwijl iedereen z’n maaltijd in schoonheid beëindigde, reed onze koprijder als boete ettelijke rondjes op de door vele zwerfhonden bezochte parking om de batterij verder op te laden.

De tocht werd verder gezet richting Curral das Freiras, wat zoveel betekent als Nonnendal. De weg liep tussen hoge groene bergen en er werd halt gehouden aan een paar mooie uitzichtspunten onderweg.

Op zo een plaats kon de zuster niets anders doen dan eens poseren met het Nonnendal ver in de diepte achter haar. Aan de Eiro do Serrado (op 1053 m hoogte) werd het terras ingepalmd van een grote uitspanning die zowel een hotel, een café-restaurant en grote winkel omvatte.

Nadat iedereen wat rondgekeken had in de immense winkel, ondernamen sommigen de korte wandeling naar het uitzichtspunt. Pigou had weer energie te over om achter de vele hagedissen te rennen, maar hij kreeg ze toch niet te pakken, en na dit tripje sloot hij innige vriendschap met de plaatselijke loebas van het herderstype. Er werd nogal wat afgespeeld, gedanst en gesnuffeld in vriendschappelijke sfeer en onder grote hilariteit van zowel de reizigers als de plaatselijke Madeirezen die er even het werk voor onderbraken en bij ons vertrek liep de grote hond nogal troosteloos rond het busje waarin z’n vriendje Pigou verdwenen was.

Op de terugweg naar ons hotel werd er nog een stop gemaakt aan de São Martinho kerk die helaas gesloten bleek te zijn. Het uitzicht was weids, wat een reizigster ertoe aanzette om een trapje te missen en door de knieën te gaan. Na bij de plaatselijke bloemenverkoper wat bollen gekocht te hebben of zich wat opgefrist te hebben op de kamers, konden in het hotel de benen weer onder tafel gestoken worden voor het avondmaal.

Er was ook kans om enkele beelden te schieten van een schitterende zonsondergang die avond.

Traditiegetrouw werd de avond afgerond in de bar door enkele rummicubbers en kaartspelers.

Maandag 10 mei 2010

2010-06-07T18:52:28+02:00

Onze derde ochtend begon een keertje zonder fotogenieke zonsopgang maar aan de ontbijttafel stond ons opnieuw een tekstje van de dag te wachten :

Vakantie is genieten van een wandeling in het bos

Vakantie is genieten van de prille ochtendzon

Vakantie is genieten van de mensen rondom mij

Vakantie is genieten van een drankje op een terras

Vakantie is gewoon … genieten

Na het uitgebreide ontbijt waren de wolken echter grotendeels weggetrokken en kregen we opnieuw een briefing op het terras onder een stralend blauwe lucht.

Deze keer ging de uitstap naar de hogere regionen van het eiland Madeira. Via langzaam klimmende en kronkelende baantjes ging het richting Pico Arieiro. Ons konvooi geraakte echter in 2 gesneden waarbij onze pastoor-chauffeur achter een eindeloos trage rode vrachtwagen terecht kwam. Geduld is een schone gave, voor de ene al meer dan voor de andere, en dus werd het wachten voor de 2 eerste chauffeurs op nummer 3 die er uiteindelijk na een verwarrende tweesprong toch in slaagde om de kop bij te halen.

Eénmaal de top van de Pico do Arieiro in zicht, die zich op 1818 meter boven de zeespiegel bevindt en daarmee de derde hoogste top van Madeira is, kwamen we aan op een steile parking waarbij menig reiziger bij het uitstappen enkele passen achteruit diende te zetten en zich wat ijl in het hoofdje voelde. Tot ontgoocheling van de reisleiding was de grandioze cafetaria met uitzichtpunt en winkel één bouwwerf geworden en vervangen door enkele prefab barakken. Zij die liever een verfrissing namen in de alternatieve werfcafetaria lieten het echter niet aan hun hart komen en genoten, alvorens zich te installeren, van enkele vergezichten waarbij wolken hier en daar verstoppertje schenen te spelen tussen de verschillende hoge pieken. De temperatuur op deze hoogte was ondertussen om en bij de 10 graden en een moedige groep van de reizigers ondernam, elk op z’n eigen tempo, een wandeltocht over talrijke trappen op en af naar verdere uitzichtbalkons. Vele oh’s en ah’s hingen in de lucht door de spectaculaire uitzichten die zich rondom ons boden en ook werd er intens genoten van de indrukwekkende stilte die op vele plekken heerste. Gelukkig waren er onderweg ook vele bankjes waarop een halt kon gehouden worden om te genieten of om even uit te blazen, want wie eerst een bergaf doet, moet die helaas ook weer op daarna.

Ondertussen begonnen de wolken stilletjes aan bezit te nemen van het uitzicht en de hoogte, wat het nog spectaculairder en eigenlijk ook een beetje sprookjesachtig begon te maken. Pastoor Dirk waagde zich, in gezelschap van z’n onafscheidelijke Pigou, deze keer strak aan de leiband, naar een verder punt waar de totale stilte hem tot volledige rust kon brengen. De meesten zullen het er waarschijnlijk wel mee eens zijn dat Gods prachtige natuur op die plaats in z’n volle glorie te aanschouwen was. Een klein uurtje later smolten de 2 groepen opnieuw samen in de cafetaria waar er uitgebreid op verhaal gekomen werd en prioritair de dorst gelest werd na deze voor sommigen toch wel zware inspanning. Ook Pigou had er in één van de busjes nood aan eventjes een klein uiltje te vangen in afwachting dat de meute de voertuigen weer in bezit zou nemen.

Tegen één uur kwamen we dan terecht in Ribeiro Frio dat in een bosrijk gebied ligt en letterlijk “koude rivier” betekent. Dit piepkleine dorpje is bekend om z’n forellenkwekerij waarbij je de vissen bijna letterlijk ziet groeien in de verschillende naast elkaar liggende vijvers. De wolken waren toen al een stuk compacter geworden en af en toe begonnen er ook regendruppels uit te vallen. Er werd uitgebreid en gezellig getafeld. Enkele moedigen lieten zich door de regen niet klein krijgen en bezochten daarna nog de kwekerij.

Aangezien er al drie lange dagen achter ons lagen en de regen een beetje spelbreker werd, besloten we om naar het hotel terug te keren zodat er kon gerust of door een enkeling gezwommen worden. Na deze verkwikkende activiteiten werd er in de aanloop naar het avondmaal in de hotelbar een aperitief genuttigd, met de kaarten gespeeld, gezellig gebabbeld of werden kaartjes geschreven, … Na de 2 vorige avonden buitenshuis gegeten te hebben, deed het velen plezier om opnieuw van de hotelkeuken te proeven: een maaltijdsoep, vis of vlees zoals op voorhand gekozen, afgesloten met een dessert.

Voor de eerste keer tijdens de reis waren er daarna de gewone avondactiviteiten van weleer: kaarten, rummicub spelen of zelfs een danspasje wagen. Pigou had nog recht op een knuffel van Rosa.

Zondag 9 mei 2010

2010-06-07T18:48:25+02:00

Na een verkwikkende nacht zagen sommige reizigers rond kwart na 7 de zon van tussen de wolken opduiken en konden enkele mooie kiekjes genomen worden.

Klokslag 8 uur ging de deur van de ontbijtzaal open en werd er weer duchtig binnengespeeld terwijl we opnieuw een mooi tekstje voorgeschoteld kregen. Een uurtje later vond op het terras de briefing plaats : we zouden een deel van de noordkust bezoeken en eindigen in Machico waar de afsluitende feestelijkheden met processie en openluchtmis plaatsvonden ter gelegenheid van de toer die de Madonna van Fatima op het eiland Madeira gemaakt had sedert oktober.

Een eerste stop werd gehouden in het kleine boerendorpje Boaventura waar een zondagsmis bezig was. Het sobere witte kerkje was overdadig versierd met witte bloemen. Na de mis was er een hartelijk contact met de plaatselijke pastoor en werd er afgesproken voor een afscheidsmis op onze laatste avond. Buiten zagen we een lichte vrachtwagen fungeren als rijdend groenten- en fruitkraam.

Langsheen een zonnige maar ruige kustweg bereikten we onze volgende halte: Ponta Delgada. Volgens de legende spoelde hier in de 15^de eeuw het kruis aan van de Goede Heer Jezus (Senhor Bom Jesus). Het werd ondergebracht in een speciaal gebouwde kapel die helaas in 1908 afbrandde. Nu wordt nog steeds een verkoold gedeelte van het kruis als relikwie in de kerk bewaard. De Plechtige Communie was aan de gang in deze overvolle kerk en werd door een aantal van de reizigers bijgewoond terwijl anderen een terrasje opzochten of een toertje door het dorpje maakten en van fraaie uitzichten genoten. Het plafond van de kerk was bont beschilderd met allerlei dieren en andere natuurgerelateerde taferelen.

Rond 12 uur rolden we een ander pittoresk dorpje binnen, met de naam São Vicente. Daar was in de gelijknamige kerk eveneens de zondagsmis aan de gang met dezelfde priester als in Boaventura. Dus ook op Madeira dienen priesters meerdere parochies maar gezien het bergachtige landschap verplaatsen ze zich waarschijnlijk niet per fiets zoals bij ons. Ook deze kerk met haar verguld houtsnijwerk en talrijke schilderijen van ondermeer de heilige Vincentius was weelderig met bloemen versierd. Aan de overkant op het terras ging een glaasje Maderawijn of Poncha er vlotjes in want de zon was van de partij.

Het vinden van onze eetgelegenheid in een afgelegen gedeelte van Ponta Delgada had wat voeten in de aarde maar een behulpzame Madeirees sprong in z’n wagen om ons voor te rijden naar hotel Monte Mar Palace waar we rond half 2 aanschoven aan een gesmaakt koud en warm buffet. Ook het dessertenbuffet kon op bijval rekenen. Terwijl de meesten een zonnig terras langs het hotel ontdekt hadden, ondernam pastoor Dirk, de parochianen in België indachtig, als nieuwe receptionist van het hotel, een poging om enkele sfeerbeelden met een tekst door te sturen voor het parochieblad zodat ook de thuisblijvers van de sfeer zouden kunnen proeven. Bij het aanzetten bleek onze zuster Cecile spoorloos opgeslorpt door het hotel maar uiteindelijk dook ze na een tijdje weer op via een Staff Only deur.

Een tocht van anderhalf uur bracht ons net op tijd rond 4 uur in het centrum van Machico waar de voorbereidingen voor de processie en openluchtmis volop aan de gang waren. De straten en huizen waren alom met blauw en wit versierd en voor de kerk werd nog naarstig aan een bloementapijt op sparrengroen gewerkt.

In de stadskerk was er nogal wat volk in aanbidding voor het beeld van Onze Lieve Vrouw van Fatima. Buiten de kerk was er een groot gebedsmoment verzorgd door een groep jongeren. ’s Anderendaags zou dit beeld opnieuw naar Fatima vertrekken om ter gelegenheid van het bezoek van de paus aan Portugal op haar feestdag (13 mei) daar aanwezig te zijn. Onze groep had zich op 2 verschillende strategische uitzichtspunten geïnstalleerd om alles goed te kunnen volgen. Terwijl een aantal bedevaarders rondkuierde, hielden andere de plaatsen warm. Aangezien er een massa volk op de been was en iedereen een plaatsje zocht, mocht onze pastoor ook kennismaken met de Madeirese variant van een Spaanse furie die er zelfs de politie wou bijhalen en met haar paraplu danig uithaalde. Gelukkig koos de overige Madeirese bevolking onze kant en kon pastoor Dirk na een omweg toch opnieuw z’n plaats innemen. Geen processie echter zonder een buitje! Een sfeervolle plechtigheid met talrijke gezangen en opgeheven kaarsen viel ons te beurt. Om echter niet in de grote uittocht te zitten besloten we tegen 9 uur de aftocht te blazen. We konden onze ogen niet geloven maar een immens steile bergaf lag voor ons en na wat Portugees aandringen door onze taalkundig onderlegde reizigster Lia was een jongeman voor "wat geld" bereid om ons voor te rijden tot we opnieuw in de goede richting van ons hotel zaten. In de hotelbar werden na aankomst de emoties van de dag weggespoeld.

Zaterdag 8 mei 2010

2010-06-07T18:44:48+02:00

Bij het opstaan na een verkwikkende nacht hingen zware wolken boven de noordkust. We zouden echter leren dat die even snel kunnen wegtrekken als opkomen. In een ronde zaal met schouw in het midden stond een uitgebreid ontbijt op ons te wachten. Eén van de reizigsters was zo attent om ons elke dag van een kort, maar krachtig bezinningstekstje te voorzien, geestelijke vitamientjes, zeg maar. Onze inwendige mens werd verzorgd met toasts, pistolets en broodjes, kaas en hesp, overheerlijke tomatenconfituur, verse fruitsla, müesli en yoghurt voor de liefhebbers, overgoten met fruitsap, koffie of warme melk. Zo stonden we er stevig op om de dag door te komen. Eén reiziger haakte die dag af omwille van misselijkheid maar de volgende dagen zou hij de schade ruimschoots inhalen.

Om half 10 vertrokken we onder een opgeklaarde lucht met onze 2 busjes en 2 wagens richting hoofdstad Funchal. De rit ging via een kronkelende weg doorheen het vele afwisselende groen langs de plaatsjes Portela, Santo Antonio da Serra en Camacha om na weidse vergezichten (ondermeer op de Adelaarsrots) uiteindelijk tegen kwart na 11 in hartje Funchal aan te komen.

Bij het naderen van de overdekte parkeergarage rees er even wat twijfel of de busjes niet te hoog zouden zijn, maar gelukkig was er geen vuiltje aan de lucht. Nadat Pigou z’n dorst gelest had in de emmer van een bloemenverkoopster in traditionele kledij ging het in colonne aan een gezapig tempo richting Colegiokerk die helaas gesloten bleek. Dus gingen we verder richting Sé (Portugees/Spaans voor kathedraal, afkomstig van het Latijnse sedes, zetel van de bisschop) die wel open was en toegewijd was aan Onze Lieve Vrouwe van de Herrijzenis. In het interieur viel ons vooral het plafond alsook het koorgestoelte (van Vlaamse makelij) op naast een met bloemen versierd beeld van Onze Lieve Vrouw van Fatima.

Na dit bezoek was er wat vrije tijd voorzien waarop de meesten op een terrasje neerploften. De verfrissing deed deugd en daarna ging het langs een zoetgeurende laan onder blauwe jacaranda’s richting stadspark waar er duchtig gefotografeerd werd omwille van de weelderige bloemenpracht die daar in volle glorie kon bewonderd worden onder het opsnuiven van de meest overweldigende geuren. In een hoekje deed een beeld van de Heilige Franciscus ons even terugdenken aan onze reis van vorig jaar.

Op het gemak ging het dan richting Mercado dos Lavradores waar we wederom een tijdje losgelaten werden om de talrijke fruit-, groenten,- kruiden-, handtassen-, … kraampjes te besnuffelen en de binnengevaren zeevangstgeur op te snuiven. Hier en daar werd ons een stukje meer of minder bekend fruit voorgeschoteld om eens te proeven. Er waren in de buurt ook talrijke eetmogelijkheden, iets waar we gretig gebruik van maakten.

Rond half 3 werd er weer samengekomen om een zonnig kuiertochtje te maken over Funchals promenade langsheen de haven waar een reusachtig cruiseschip onze aandacht trok.

We zagen ook nog een metershoge muur van verpulverd puin van de zondvloed in februari liggen. Aan het einde van de promenade keerde de helft van de groep op z’n stappen terug om in het centrum nog wat terrasjes te doen of winkeltjes te bekijken, de andere helft trok bergop het bloemrijke Catarinapark in. Ook daar was er weer tijd voor een ijsje, stukje taart of verfrissing en werd er volop genoten van de rust en bloemenpracht in het park. Wat verderop stond het beeld van keizerin Sissi die ooit op kuur kwam naar het zuivere Madeira.

Om 5 uur werd een tweede poging ondernomen om de Igreja do Colegio te bezoeken en deze keer hadden we prijs. Er was zelfs een overvolle kerkdienst bezig. Hoewel de kerk op zich donker aandoet, straalt ze van de azulejos en bladgouden zijkapellen. Ook hier wou één van onze reizigsters een knieval doen, of waren het de lage opstapjes die haar op de knieën dwongen?

Tegen half 6 werden de auto’s en busjes opgehaald en de mensen aan de kerk opgepikt en aansluitend begaven we ons, na een extra ommetje op een parkeerterrein, naar de luchthaven om de 2 wagens om te ruilen voor 1 busje.

In Santa Cruz werd er een nog een stop ingelegd om de lege magen te vullen maar het geduld werd voor velen danig op de proef gesteld.

De eersten zullen de laatsten zijn of was het omgekeerd? De chauffeur van het nieuwe busje ondervond wat hellingen in bochten waren, met het nodige stilvallen en kwijtraken van de kopchauffeur als gevolg. Dit leverde enkele extra rondjes op een rondpunt op tot de juiste uitweg richting hotel gevonden werd.

Na een late aankomst in het hotel doken we allemaal meteen onder de wol om er de volgende dag weer fit op te staan.

Vrijdag 7 mei 2010

2010-06-07T18:30:04+02:00

Na een eerste poging drie weken eerder waarbij een aswolk helaas roet in het eten gooide, stonden er aan de kerk van het Heilig Hart deze keer 26 blijgezinde en gemotiveerde bedevaarders- reizigers van de verschillende parochies paraat om met een nachtelijke trip naar Zaventem de reis naar Madeira aan te vangen. Eentje had door ziekte helaas op het laatste nippertje moeten afhaken.

Na een voorspoedige busrit ontstond er op het moment van inchecken lichte paniek : onze geestelijke vader Dirk sloeg alle kleuren uit van de regenboog tot dit eindigde bij krijtwit - z’n identiteitskaart was spoorloos. Gelukkig maar dat de reis naar een EU-land ging waarbij ook het rijbewijs geldig is. Eind goed, al goed, we konden doorgaan en ook onze mascotte Pigou was niet over z’n 6 kilo gegaan door het strenge dieet van de laatste dagen. De aangevraagde assistentie voor 6 medereizigers zorgde voor een vlot vervoer doorheen de lange gangen van de luchthaven en na het passeren van een norse hostess aan de gate kwamen we terecht temidden van uitermate (hond)vriendelijke stewards. Rond half zeven stegen we op en eens we op kruishoogte waren, kregen we allemaal een klein ontbijt geserveerd dat deugd deed na het vroege opstaan. Tijdens de vlucht ontvingen de bedevaarders van de reisleiding ook een zeer verzorgde, kleurrijk ingebonden brochure die wederom gesmaakt en druk doorbladerd werd. De tijd op de vlucht van ongeveer 3,5 uren die de 2666 km tussen Brussel en Madeira moest overbruggen, werd gevuld met wat rondlopen, keuvelen, de brochure doornemen, … doch de meesten gaven er de voorkeur aan om een uiltje te knappen.

Tegen 9 uur plaatselijke tijd (Portugal en Madeira lopen een uurtje achter op de rest van Europa) konden we probleemloos landen op één van de kortste landingsbanen van Europa. Opnieuw zorgde de assistentie voor een feilloze lift naar de begane rond. Eén van de andere reizigers vond het echter nodig om in de voetsporen van de paus de grond te kussen bij haar aankomst. Op de bagagebanden had iedereen snel z’n valies te pakken. De tijd die we daar echter gewonnen hadden, verloren we helaas door een misverstand met de verhuurfirma van onze busjes. Bleek dat ze het landingsuur (arrival at 09.05) aanzien hadden als nieuwe datum zodat er maar 2 van de 3 busjes klaarstonden. Na heel wat enerverend heen en weer gebel door deze dames kregen we uiteindelijk 2 busjes en 2 personenwagens ter beschikking met de belofte dat er zo spoedig mogelijk voor een derde busje zou worden gezorgd. Gelukkig maar dat er 4 chauffeurs aanwezig waren.

Om 11 uur konden we dan toch op weg gaan en een eerste stop was voorzien in Garajau aan het indrukwekkende Cristo Rei beeld dat pal aan de oceaan ligt. Het is gemaakt naar gelijkenis met het beeld in Rio de Janeiro (doch wel stukken kleiner) en ook in Lissabon staat een gelijkaardig beeld. Tijd voor een eerste groepsfoto door een bereidwillige Duitse toerist. Motregen en wind speelden ons wat parten toen we op een terras een stuk taart met koffie wilden binnenspelen maar de sfeer zat erin en in de verte zagen we de zon schijnen.

Enkele kilometers verder werd er een halt gehouden op de Ponta de São Lourenço. De zon was hier volop van de partij, een stevige warme bries eveneens, maar de steile uitzichten op de Atlantische Oceaan waren adembenemend mooi. Hier begint immers een natuurreservaat waar vulkanische rotsformaties het landschap overheersen en de kleur rood de boventoon voert. We werden er een beetje stil van.

Na onnoemelijk veel tunnels, heel wat bergop en bergaf kwamen we door een bocht bij iets wat wel een smurfendorp leek, met 25 witgekalkte ronde kabouterhuisjes en rode puntdaken temidden van een tuin. De reacties van de toekomstige bewoners van dit verblijf gingen van ah, oh tot leuk en wijs. Er werd uitgepakt, geknabbeld, verkend of gerust en tegen kwart na 5 werden we verwacht voor een aperitiefje vanwege de reisleiding. Het glaasje Maderawijn ging gezwind binnen.

In het kerkje van São Jorge wachtte ons een nooit gezien warm bloemenonthaal door de plaatselijke bevolking die met hun priester Abraham present was om samen met ons eucharistie te vieren. Met Dirk als voorganger en Abraham die in het Portugees het evangelie las, was de verbroedering een feit. Pastoor Dirk sprak in het Frans een dankwoordje uit voor dit wel heel erg warme onthaal en er werd afgesloten met een Ave di Fatima.

Tegen half 8 werd in het hotel een copieus avondmaal geserveerd waarbij er keuze was uit biftek of gefrituurde espada (zwartedegenvis), voorafgegaan door een groentensoep. Lekkere passievruchtpudding sloot de maaltijd af. Er was nog tijd voor een schitterende zonsondergang en daarna werd de lange dag afgesloten met welkome nachtrust.